Hou het maar bij die titels. Het is ondertussen dag 11, maar ik schrijf nog even wat over dag 10. Dat was de zondag. We hadden besloten een dagje op de camping te blijven en de dag af te sluiten met uit eten in Umag. Dat is de dichtstbijzijnde ‘grote plaats’.

Dus het normale riedeltje, opstaan, broodjes halen bij de bakkerskraam op de camping. Ontbijten, afwas, beetje zwemmen, beetje suppen, lunchen, bookreader lezen, nog wat suppen en zwemmen, ook met masker, er zijn diverse vissoorten te zien, best wel grappig wat er normaal ongezien tussen je benen door zwemt. Wat er ook zwom, vandaag, waren kwallen. Blijkbaar was de wind gunstig voor ze, want er waren er best veel, en vooral tegen de wal aan. De vorige dagen waren we hiervan verschoont gebleven.

In de tweed helft van de middag begonnen we en beetje met opruimen, waslijn leeg, chemisch toilet had ik vanmorgen al geleegd, hij was vol

Vuilwater tank legen, luifel opruimen, tafel opruimen, waslijn leeg en verwijderen. In de caravan al wat opruimen, allemaal om morgen wat minder op te ruimen te hebben.

Om een uur of 4 stapte ik op de fiets, ik dacht dat er een weg langs de kust liep waarover we naar Umag konden fietsen. Er liep een weg, en er was bij de volgende baai een klein dorpje, en daar werd ook lekker gezwommen en gesupt etc. Dus terug even C op gehaald, komt ze ook nog even van de camping vandaag.

Wij met z’n 2en verder fietsend, ging best nog een stuk verder. Kwamen nog langs een strook langs de kust waar zo’n 10 barbecues in het wild stonden om te gebruiken. Grote groep motorrijders die ook van de zee aan het genieten waren. Echter de aansluiting richting Umag was afgesloten met een flink hek. Helaas.

Dus terug naar de camping. Borrel, en iets voor 7 uur gingen we naar Umag, met de auto. Geparkeerd, kaartje gekocht tot half 10, en door het dorpje gewandeld op zoek naar het restaurant van onze keuze voor vanavond. Zoals zo vaak, als er meer zijn word de keuze niet makkelijker. We wilden graag aan de zeekant, dus de restaurants aan de oude binnenstad vielen af. Aan de zeekant waren 2 stukken met elk 4 tot 6 restaurants, het rechter deel, meer richting de landengte van de oude stad, zag er leuker uit. Maar dan, hoe maak je je keuze, bij iedereen word je naar binnen gesleurd. De ene zei dat zij de enige waren waar je met de kaart kon betalen, i.p.v. cash. Wel handig, want we nemen zo min mogelijk Kuna’s op. Maar de rest accepteert ook creditcards, bleek. Bij een ‘leugenaar’ ga ik niet eten.

Uiteindelijk was er één die en Nederlands sprak, en niet iets meer dan de meeste in de toeristenbranche kennen, en het menu van dat restaurant bevatte een Nederlands deel, i.p.v. alleen engels en duits (los van al die andere onleesbare talen van deze regio.

We waren, uiteraard redelijk vroeg, en een mooi plaatsje direct aan zee, zie foto gister, viel ons ten deel. Eerst zaten we op de plaatsen het dichts bij de zee. Later merkten we dat we beter een plaatsje op konden schuiven, de zee had de pik op ons.

Biertje, wit wijntje, pepersteak en zeebaars filet (met gekookte aardappelen en spinazie), en een ongewenste bak met brood, die niet op de rekening stond, naar uiteindelijk schoon op ging. Lekker wit met stukjes olijf erin, en dippen in olijfolie met wat zout. Kortom het leven is goed op zondagavond in Umag. We hebben smakelijk gegeten.

Nadat we het restaurant verlaten hadden, zagen we dat er bij de haven nog allerlei kraampjes waren. Snoep en etenswaren, beetje ‘kermisachtig’. Dus ook maar eens langsgelopen.

We gaan morgen (maandag, dus ondertussen vandaag) niet naar Krk, dat volgt nog. We gaan naar de Kamenjak. Een natuurgebied net onder Pula. Lijkt erg mooi, kan er fietsen, stopt het pad, loop wat verder en je hebt een privé baai om te zwemmen.

We zitten op de Camping Centinera in Bajone.

Blog komt later of morgen.

Op weer een redelijke tijd stonden we op, brood halen voor ontbijt, douchen, ontbijten etc etc. Daarna effe wat acclimatiseren, want het was hier al behoorlijk warm aan het worden.

Na een tijd vertrokken we met met water gevulde thermosflessen richting het binnenland. Via internet hadden we wat tips voor het binnenland van Istrië. Het dichts bij is Grozñjan.

Dit is een plaatsje bovenop een ‘bergtop’ waar een aantal kunstenaars hun objecten tentoonstellen en verkopen. De meeste maken het zelf, er zijn er ook die het ergens laten maken. Schilderijen, pottenbakken etc. etc. Het dorpje ziet er zelf ook niet onaardig uit. Kortom een dik uurtje rondlopen, een blauwe cappuccino kop met oranje schotel gekocht en de nodige en onnodige foto’s gemaakt.

Het vertrek vanaf de betaalde parkeerplaats duurde even. Het leek erop dat ik niets hoefde te betalen, en een andere toerist was de parkeerplaats opgereden terwijl de slagboom openstond. Hierdoor kon die niet zonder kaartje vertrekken. Mijn probleem was opgelost toen ik opnieuw bij de automaat probeerde te betalen, en nu het licht (de prijs etc.) wel zag.

Het kan zijn dat die andere toerist er nu nog staat.

Na Grozñjan reden we naar Motovun. Ook dit is een stad(je) bovenop een berg. Iets groter dan Grozñjan. Beneden aan de auto geparkeerd, kaartje gekocht, en met een bus naar boven (one-way, we lopen wel zelf naar beneden). Hier wat aparte winkels, horeca en mooie vergezichten. Boven wilden we wat drinken op een terras met live muziek, maar nadat we na een kwartier nog geen ober gezien hadden, vertrokken we maar.

Ik wilde een poging doen de toren van het stadje te beklimmen. Maar daar vroegen ze 3 euro voor, en dan moet ik zelf nog omhoog lopen. Vandaag kansloos.

Met een refill voor de waterflessen liepen we naar beneden. Beneden was en een toilet en een supermarktje. De laatste had niet wat wij wilden, 2 berlinner bollen werden net voor ons verkocht. Het werden 2 bananen en ondertussen weer wat te drinken.

Met de auto vertrokken we naar de derde bestemming, daar TomTom soms wat traag is met de GPS positie, moesten we een stukje omrijden om uiteindelijk via Motovun verder te rijden,

We reden naar Pazin. Daar moest een rivier lopen die ergens onder de grond verdwijnt en 30 km verder weer omhoog komt. Het stadje was doods, via een kasteel (borden) zagen we wel ergens in de diepte een riviertje, maar daar bleef het bij. Geluk was wel dat je na 14 uur op zaterdag niet meer voor het parkeren hoeft te betalen. Misschien was het daarom zo rustig.

We hebben ondertussen een beter beeld van de binnenlanden van Istrië, t.o.v. de kusstreek. Wat ruwer, ruiger, ruwe diamant. Heel apart.

Terug naar de camping. Even bijkomen, borrel, wodka-orange, en daarna beetje gesupt en wat gezwommen. Er stond wat meer wind, en wat golfjes, met de wodka-orange erbij bleef het knieën werkt,

C is ondertussen met het avondeten begonnen, ik ben benieuwd. We blijven hier t/m maandag ochtend, en vertrekken dan naar Krk (oftewel Krik).

Zo de eerste week zit er al weer op, We zijn nog relatief weinig op de campings zelf gebleven. Zeker op deze nog niet. Dat veranderde vandaag ook niet. We hadden nog 2 plaatsen in de directe omgeving, aan de kust. Porec en Umag.

Morgen gaan we wat meer het binnenland van Istrië in. Maar dat dus morgen.

Na het opstaan, ontbijten etc. reden we naar Porec. Niet al te ver hiervandaan. Er waren wat files van auto’s die Porec wilden verlaten. Na wat heen en weer gereden te hebben vonden we een parkeerplaats op loopafstand van de ‘oude’ stad.

Het lijkt erop dat de meeste plaatsen, havenplaatsen, op een soort landtong gebouwd zijn. Dat zagen we al bij Novigrad en Rovinj. Nu bij Porec ook. Niet zo groot als Rovinj, wat groter als Novigrad. Het begint een beetje op elkaar te lijken. De zelfde snoepwinkels, klerenwinkels, t-shirts en souvenirs winkels. Porec sprankelt wat minder dan Rovinj.

Na een dik uur waren we klaar met Porec, plan was, ik ga voor een sup kijken in Koper (Slovenë). Eerst naar de camping voor de paspoorten. Schengen of niet, ze vragen om en om toch om papieren bij de grens. Daarna naar Umag, dat ligt vlakbij de camping.

Ook daar een parkeerplaats gevonden, en lopend naar de oude stad, ook een landtong iets. Oud en nieuw iets meer bij elkaar getrokken en betrokken, kleiner dan Porec en Rovinj, beetje zoals Novigrad. Rondje gelopen, zelfde winkels, wel veel meer horeca, ook direct langs het kust deel van de landtong. Kan er ‘s-avonds best druk zijn.

Verder met de auto, nog net even voor de lunch naar Koper. Dus niet. Al bijna direct in een dikke file, koste een dik uur extra, over maar een paar kilometers, deels door de grensovergang, en deels de weg leid naar Koper, en daar moeten blijkbaar vrijdagmiddag veel mensen naar toe.

Auto bij de Lidl gezet, daar moeten we zo ook nog even naar toe, en overgestoken naar Hervis, de sportzaak die ook SUP’s verkoopt. Nog even wat vragen gesteld i.v.m. m’n uiteindelijke keuze. En aardig wat euro’s lichter en ruime 10 kilo zwaarder liepen we terug met de SUP in een doos, naar de auto bij de supermarkt.

Bij de supermarkt vlees, vis, sla, tomaatjes en gebakken aardappels gekocht voor vanavond en verder o.a. nog wat flessen water. Winkels zitten ook bij Umag, 5 km van de camping, maar we zijn er hier nu toch.

Flink wat later dan verwacht waren we terug op de camping. Alle spullen een plekje gegeven, SUP uit de doos, en opgepompt, dat kost aardig wat energie. Daarna in zwemkleding naar de lagune bij de camping. SUPpend op de knieën naar wat dieper water en toen staand verder. Dan ging eigenlijk wel.

Tijd voor een borrel en een zoutje, daarna nog even geSUPt, eten koken, eten en nu tijd voor de blog.

Verzonden vanuit Outlook

Alweer bijna een week onderweg. We stonden redelijk bijtijds op, want we wilden vandaag naar Rovinj. Deze keuze was mede omdat bij Rovinj, op het z.g. rode eiland (iets van Tito(s tijd) ook de mogelijkheid tot het huren van een SUP board was.

Deels via de snelweg (tol) reden we naar Rovinj. we vonden een plekje in parkeer-zone 3, 1 en 2 zijn duurder per uur, uiteraard is 3 wat verder lopen. En dat viel eigenlijk best mee. In een bijna rechte lijn liepen we naar de oude stad van Rovinj. Dat ligt op een landtong, en oogt van boven uit de lucht als een ronde vorm. Bij de oude stad was een dagelijkse markt. Op de weg naar de markt waren al van allerlei winkels, kleding, snuisterijen, veen ‘hand made’, en souvenirs, naast eten uiteraard. Ik had al een paar nieuwe waterschoenen gevonden. Degen die ik vorig jaar op Sardinië gekocht had, waren wat (te) groot, en tijdens het suppen verloor ik ze, gelukkig kwamen ze wel bovendrijven.

Bij het aan land gaan, na het suppen van gister, had ik best wat wondjes opgelopen, omdat er onder water van alles lag, waar m’n voeten of tussen weggleden, of waardoor ik tegen de rotsen aan kwakte. Nu dus hopelijk een beter stel (Speedo) gevonden.

Om het oude stadje/centrum, een ronde vorm, kwamen we ook van alles tegen, leuke winkels, kerkdienst in de open lucht, terrasjes met heerlijk uitzicht. Kortom we vermaakten ons wel. Bij de haven vond ik meer info over de boot die naar het rode eiland vaart, kost Euro 12 p/p retourtje.Voor de zekerheid belde ik het verhuur bedrijf nog even. Ze waren zeker open, maar ze raden af te komen, er was geen wind, nou en, en het was beter morgen te komen. Ik denk dat ze dat advies gaven, ik sprak ze om half één, omdat het nu veel te warm op het water zou zijn.

Plan iets aangepast, ijsje gegeten, ieder een stuk pizza met koud water, en we keken hoe ver Pula zou zijn, Dat stadje staat ook nog op de lijst, en ook daar werden SUPs verhuurd, we zouden wat verder in de middag zijn, misschien was het daar wel te harden.

Deels via de snelweg richting Pula, eerst even de verhuur opgezocht, Euro 15 per uur en verder DIY (oftewel geen instructies). Was een beetje in een lagune, met een zandstrand en strandgasten, flink waterspeelvoorwerp. Oftewel, ik kon planken en C kon zwemmen. Dus betaald, bij de auto omgekleed en suppen en zwemmen. Het suppen ging al wat beter, en na een half uurtje nam C de plank over en die vermaakte zich met op de knieën suppen en later op haar derriere kajakken.

Aansluitend reden we naar het centrum van Pula. Bij de haven vonden we een parkeerplek en een parkeerautomaat, tegenover het Colosseum van Pula, best een groot ding, knap dat die zo bewaard is gebleven.

Zoekend vonden we de oude stad, ook een ietwat ronde vorm, iets minder mooi en druk dan die van Rovinj. Ik vond eindelijk een mooi t-shirt met de ‘golf’ (van een Japanse schilder van net voor 1900, je ziet de golf vaak gebruikt worden bv bij restaurants, maar dus ook op t-shirts etc. Beetje de kracht van de zee uitdrukkend.

Na Pula rondgelopen te hebben was het uurtje parkeren over (Rovinj was 3 uur parkeren) en vertrokken we terug richting camping. Op de camping tijd voor onze borrel en tijd voor 2 blogs. Straks eten we onze lunch (broodjes) als avondeten.

Zo gisteravond helaas niet meer gelukt, en nu dus in de herhaling. Even in m’n geheugen grijpen, dag 7 is ondertussen al grotendeels verlopen.

Opnieuw een dag van vertrek en aankomt. We waren redelijk bijtijds wakker. Ik ging nog even douchen en scheren, of alleen het laatste… Ontbijtje en de laatste spullen in de auto en caravan stoppen. Carla manoeuvreerde de caravan tot het pad, en ik zetten hem achter de auto.

We hadden nogal wat extra tijd, want de receptie ging pas om 9 uur open. Na het betalen was het ongeveer 1x gas geven, de volgende camping, in Istrië zette krap 33 km op de teller. Onderwijl reden we zelfs nog door een heuze grenspost tussen Slovenië en Kroatië.

Op de nieuwe camping aangekomen kregen we een a3 formaat plattegrond van de camping. We konden zelf kijken naar een plekje, dan keek de receptioniste later welke, de 4 overnachtingen die we in petto hebben, beschikbaar zijn. Onze keuze 1 redde het niet, het werd keuze 2. Prima plek. E.e.a. heeft te maken met reserveringen voor het weekend. Dan is het hier langs de kust altijd drukker, vandaar dat we onze verschuivingen strategisch aan moeten pakken.

De plek was nog niet vrij, dus we maakten een rondje over de camping. Supermarktje, aparte bakkerskar, restaurantje, voor een niet al te grote camping prima faciliteiten.

Voor 12 uur hadden we ons plekje, en stond de caravan weer vast en zeker en snorde de koelkast er weer op los. Bier moet koud zijn, niet dat we dat hebben, maar de cocktails, witte wijn en rosé, kunnen ook wel wat koude hebben.

Lunchen met het brood dat we nog van Slovenië hadden (TomTom zette ons niet echt op de juiste plek. Na een hoop gezoek en gevraag, vonden we het uiteindelijk.Precies op tijd kreeg ik een SUP, met de instructie, eerst op de knieën, benen net zo wijd als de schouders, en de peddel eigenlijk precies omgekeerd als je zou verwachten, De ‘scheppende’ kant naar voren, nee niet het handvat onder etc.

Er was wat wind en een beetje golfslag, het ging redelijk, op de knieën. Opstaan werd iets ingewikkelder, om je balans te houden. De plank is weliswaar 80 cm breed en een dikke 3 meter lang, en nog eens 15 cm dik, maar, voor mijn gevoel, een iets gevorderde plank, met een wat spitsiger neus en achterkant en ook nog een verhoging op de achterkant, waarmee gevorderden de plank sneller kunnen keren etc. En geen voetleash, oftewel als je valt hangt de plank niet aan je voet…

Uiteraard een paar keer gevallen, overdwars er op komen werkt niet echt mee, dan heeft de plank de neiging naar je toe te komen, achterop proberen, is waarschijnlijk de juiste manier, maar kost toch wel wat kracht, en die verhoging om makkelijker te draaien, laat fraaie sporen in je buik na. Na een dik half uurtje had ik het wel gezien voor een eerste keer. Eens kijken of het hier nog een keer kan. Het was wel leuk, maar de keuze om zelf nu een plank aan te schaffen, stel ik nog even uit.

Oja, de borrel hadden we voor het suppen al genomen. Na het suppen reden we naar het (oude) centrum van Novigrad zelf. Auto parkeren, parkeerautomaat zien te doorgronden. C liep op slippers waar ze eigenlijk niet mee kon lopen (handig om ze dan wel mee te nemen). DUs we deden een rondje Novigrad, niet erg groot, maar met wat winkels en horeca best een gezellig boeltje. We besloten op de camping bij het restaurant een pizza te eten.

Op de camping aangekomen, bleek bij het restaurant dat we cash Kuna’s (de locale muntsoort) moesten gebruiken. Bij de receptie is een pinautomaat. 10 Kuna is ongeveer Euro 1,50.

Helaas bleken de pizza’s op het menu niet te bestellen en gaf de kelner al aan dat de keuken een beetje een janboel was, prima eten, maar kon effe duren. Dat hebben we geweten.

C nam een salade, naast de pizza’s waren er niet echt gerechten die haar aantrok. Een salada van het seizoen dus. Ik naam van die pittige worstjes (gehakt) met friet. De worstjes zie je o.a. in de diepvries bij de Aldi en de Lidl in Nederland. Een biertje en een wijntje kwamen snel door. Op het eten hebben we een dik uur mogen wachten.

Al met al een leuke dag en alweer een camping met z’n eigen kwaliteiten.

Verzonden vanuit Outlook

Ivm met de enorme snelheid van het camping restaurant, volgt de blog morgenochtend. Het biertje is al op, en het eten is nog niet in zicht. Grtjs C& A

Standaard riedeltje, opstaan, douchen, ik dan tenminste, C doet dat meestal ‘s-avonds. Brood hadden we nog, dus koffie zetten etc.

Vanmorgen zou ik rond 8 uur SUP board les krijgen. Maar het waaide eigenlijk best wel, zo kwart over 8 kreeg ik te horen dat het door de wind niet door kon gaan. Misschien in de middag, maar dan zou die nog bellen. Niets meer van gehoord.

Dus dan ontbijten, verder, en klaarmaken voor op de fiets naar Koper. Koper is de enige havenstad waar (grote) zeeschepen aan kunnen leggen. De gehele kustlijn van Slovenië is ongeveer 43 kilometer. Direct naast de ‘oude’ stad ligt dan ook de container haven. Echt groot is het allemaal niet, ik denk dat er in Delftzijl meer ruimte is.

Gelukkig liep het fiets/voetpad langs de heuvel tussen Izola en Koper, de weg voor de auto’s gaat over de heuvel. Op de heenweg hadden we wind tegen, maar de maximum snelheid op het fietspad, 20 km/h, kwamen we over heen.

Koper is iets groter dan Piran en veel groter dan Izola. Naast de kerk en het gemeentehuis, en heel veel oude huizen, is er niet extreem veel te beleven op cultureel gebied. Wat meer winkels dan in Piran in iedergeval. Na een rondje en nog even wat kersen gekocht te hebben op de markt, hadden we het in een uurtje wel gezien. Wellicht zijn we cultuurbarbaren.

I.v.m. dat ik eigenlijk zelf een SUP plank wil hebben etc.etc. reden we nog naar een relatief groot en luxe winkelcentrum, net iets buiten de kern van Koper. Daar zat een winkel, filiaal in Bled gezien, die in ieder geval meerdere planken van meerdere merken heeft. De Double Layers, Double Chambers en 10”6’, 11”, 12” en andere krachttermen kwamen in de labels en op de dozen van de produkten me tegemoet. Daar ik toch nog niet een plank wil kopen voor ik het heb kunnen proberen, bleef het bij info absorberen. Later kwam ik er achter dat sommige merken in Nederland best goedkoper zijn. Ik had bij Bever in Maastricht een aanbieding gezien, deze plank lag hier voor meer dan het dubbele, en dan praten we over honderden euro’s verschil. Verder dromen.

We deden nog wat boodschappen bij een bekende supermarkt, o.a. nog wat cocktails. En reden weer terug naar de camping. Lunchen en beetje bookreader lezen. Voor C haalde ik nog een paar cocktails bij de supermarkt waar we gister waren geweest, die smaak hadden ze niet bij de supermarkt waar we vandaag geweest waren.

C ging haar dagelijkse rondje zwemmen in zee doen, En daarna ging ze nog even internetten bij het restaurant.

De rest van de dag gleed langzaam maar zeker verder. Ik heb nog afgetankt met de auto, ook nog even gezwommen. We deden uiteraard een borrel met de cocktails die we gekocht hadden, ‘Sex on the beach” en een variant van Aperol.

C kookte spaghetti, we deden de afwas en daarna ruimden we al e.e.a. op, zodat we morgen wat minder te doen hebben voor vertrek.

Morgen rijden we zo’n 33 km verder, eindelijk in Kroatë, Istrië. Kijken of er plaats is. Keuze A is op een camping met nog geen 250 plaatsen, keuze B één van ruim 1600 plaatsen. We gaan het zien.

Verzonden vanuit Outlook

ZO kwart voor 8 vertrok ik op jacht naar brood. Een bakker was niet direct gevonden, maar bij een Mercator vond ik toch een mooi brood met heel veel zaadjes.

Op de camping terug was het gelijk tijd voor ontbijt. C had alles al klaar gezet, en een kopje koffie volgde al snel. Met reuzenboterhammen werd het ontbijt verorbert.

Na het ontbijt belde ik met de lokale SUP (Standing Up Paddling) instructeur en maakte voor morgen een afspraak voor een uurtje cursus. Eens kijken of dat leuk is, en of ik op die plank kan blijven staan. Zie ze hier ook regelmatig langs peddelen.

Daarna vertrokken we met kaart en app op weg naar Piran. Er is een route aangegeven naar Portoroz, Piran ligt daar vlak achter. Met wat hiaten konden we de route volgen. Vrij snel de stad uit en het landelijke in. Deels alleen voor fietsers en voetgangers. We kwamen zelfs 2x door een fietstunnel. Niet al te grote hoogte verschillen, op de heenweg. Terug best nog wel een paar klimmertjes, zo te zien.

Bij het centrale plein zetten we de fietsen in de fietsenklemmen, volgens mij bij het postkantoor, ja die hebben ze hier nog. Daarna liepen we de straatjes van Piran in. Wat toeristische winkels, wat handarbeid winkels, maar allemaal niet te luxe of met merken. De gebouwen best oud, maar nog niet gerestaureerd, doorleefd. En licht/grauw, weinig kleur.

Bij een aantal hotels, die gelijk aan het water lagen, was een trap de zee in, waardoor de gasten zo van het hotel de zee in konden dobberen. Nog wat foto’s van een zeemeermin bij een kerk gemaakt. Maar volgens C waren ze allemaal mislukt.

Het werd tijd voor koffie, en ook omdat ze hier leuke koffiekopjes hebben van Julius Meinl, een koffiemerk uit deze streken. Carla had als eens een wit-rode versie meegenomen uit Scorzo. En hier hadden ze een rood-witte versie. Dus koffie bestellen, drinken, van het uitzicht genieten, komt er toch een beetje regen, opschuiven naar onder de luifel, de ober om de rekening vragen, en dan bietsen. Het personeel is hier heel aardig en voorkomend, maar hij zou het gaan vragen, verwachtte niet dat het kon, vroeg in het seizoen, en van de cappuccino grootte hadden ze er niet zoveel. Maar toch, hij kwam terug om af te rekenen, en met een net afgewaste kop en schotel, mocht hem gratis meenemen . Uiteraard rond je dan de rekening af (volgens C betaald ik veel te weinig, maar de ober was blij, en ik ook ).

Verder Piran door, naar de kerk die overal bovenuit stak. Bij de kerk staat een toren, en voor 2 Euro mag je die beklimmen, ja, dat is voor de foto natuurlijk leuk. C bleef beneden, en maakte daar ook nog wat foto’s. Het werd langzaam weer tijd om richting de camping te gaan. Eerst nog even geld halen bij de (enige) flappentap, de fietsen zoeken, die stonden minder ver dan we dachten en dan de (nieuwe) route zoeken naar Izola, dit keer niet via Portoroz. Hopelijk minder klimmen dan we verwachten via Portoroz.

Achter de kerk liep een voet en fietspad richting Fiesa, en daar begon het. Er waren ook hier geen bordjes van de routes, dus met kaart, app en leesbril aan de gang. We moesten blijkbaar het pad omhoog nemen, dat lokte niet echt, en met bloed en vooral veel zweet en bijna tranen liepen we met de fietsen omhoog. Fietsen was niet echt mogelijk, en met zo’n pad weet je gelijk weer hoe zwaar je fiets is. Een halfuurtje, met pauzes, omhoog, voordat we eindelijk naar beneden konden rijden naar de zoutwinning bij Strunjan. Net voorbij Strunjan zag ik waar we konden aanhaken op de route die we op de heenweg genomen hadden terug richting Izola. Dat ging beter, even afkoelen in de fietstunnel. En hup terug naar de camping.

Lunchen, en C ging even zwemmen in zee, ik ging even op de fiets naar de bouwmarkt Merkur, kijken naar de SUP’s die zij hebben. Daar was ik snel klaar mee. Bookreader lezen bij de tent.

We zouden vanavond gaan BBQen, er was nog wat kip over van wat we gehaald hadden voor de kip tandoori. En we hadden nog wat ander zaken nodig. Dus op de fiets naar de Hager, zelfde logo als de Aldi. Daar konden we alles halen wat we nodig hadden behalve een gewoon pak toiletpapier met 4 rollen, 10 of 16 was de keuze, dan kijken we wel verder. Naast wat op het lijstje stond kochten we voor morgen spullen voor spaghetti en voor straks 2 flesje cocktails. (Aperol spritz achtig en Pina Colada achtig.

Op de camping deden we een nieuw spelletje dat C meegenomen had, met gekleurde dobbelstenen. Uiteraard won zij ook nog…

Tijd voor de BBQ, zalm voor C en hamburger en kip voor mij. Verder nog wat stokbrood en sateh-saus. Het smaakte prima. Oja, de cocktails hadden we tijdens het borreluur genuttigd, en die bevielen ook prima, hik…

Vanavond ben ik nog even in zee gaan zwemmen, na de afwas, en nu tijd voor de blog.

Verzonden vanuit Outlook

Zo een dag van vertrek en aankomst, altijd wat rommeliger. Kwart voor 8 stond ik onder de douche, daarna ontbijt met een lekker zaadjes brood van de bekende supermarkt.

Alles weer inladen, fietsen stoelen, noem maar op. Vuil water tank legen. Carla reed de caravan met de mover in positie. Ik rekende verder af, en zo rond kwart over 9 konden we wegrijden. Met TomTom had ik de keuze gemaakt om via de hoofdstad te rijden (Ljubljana). Middels TomTom Mydrive had ik gekeken welke optie de beste was. Soms is de route via Italië sneller ivm files rond de Sloveense hoofdstad.

Net voor 12 uur kwamen we aan bij de camping in Izola, paar keer klein oponthoud. Zo stond er midden op de weg een auto met gevarendriehoek. 20 meter verder lag er een motor plat geklemt onder de vangrails. Zo te zien gelukkig geen zwaar gewonden.

Op de camping, siesta vanaf 13 uur, waren nog enkele plekken vrij, we konden rijdend wel even kijken. Denk dat ze niet op de caravan gerekend had, op dat moment. Dus wij rijden en kijken, en geen plek te zien. Leek iets een plek stond er toch nog een klein tentje. Vlakbij het begin hadden we wel een plekje gezien, maar daar hing een touw voor.

Tja, en toen zaten we klem, figuurlijk. Een dikke auto nam erg veel van het pad in. Een omheining van iemands plek aan de andere kant kwam erg dichtbij. Dat ging niet lukken, en bijna niet goed. Maar met wat hulp, stukje achteruit, en na 3 nieuwe pogingen, werd de dikke auto opgeschoven en konden we verder ‘zoeken’. Nog niets gevonden. We reden maar weer richting de uitgang. Ik stopte toch maar bij de ‘plek’ die ik eerder zag, met het touw ervoor. En liep even terug naar de receptie. Gelukkig bleek de plek met het touw vrij. C op de plek gezet, auto met caravan camping uit, camping in en omgekeerd terug naar de plek, en een kwartiertje later stonden we met de caravan en de auto op de plek. Aan zee. Een soort betonnen dijk/weg ligt tussen ons en de zee. Die word gebruikt als voetpad, terras, en met wat trappen en andere zaken kun je vandaar de zee in.

Alles verder weer opzetten, ivm de verwachte temperaturen de caravan zo gezet dat we in de middag in onze eigen schaduw kunnen zitten. Luifel opgezet, zijscherm ook (ivm de zeewind, m’n kaas werd van de boterham afgeblazen). Water gehaald,etc. etc. Ook geluncht uiteraard.

We zitten vlakbij het centrum van Izola, 10 minuten fietsen, maar we wilden vanmiddag de weg (fiets) naar Piran zoeken. Er zijn hier ook fietsborden, met nummers, en zelfs fietspaden. Maar C’s fiets, net voorzien van een nieuwe achterband, had kuren met één van de versnellingen. In z’n 4 trapte die steeds door. Niet echt lekker, dus maar terug naar de camping. Via app advies aan de fietsenmaker gevraagd, en later hebben we het, daar lijkt het op, kunnen oplossen.

Ondertussen dan maar een rondje over de camping. Pad/dijk afgelopen, en langs weg daarachter weer terug gelopen. Bij het restaurant van de camping heerlijk onder de ‘bomen’ iets koels gedronken, en ook maar een frietje met besteld.Het was ondertussen rond 4en, en de meeste mensen zaten al aan een uitgebreide warme maaltijd, verlate luncht of vroege avondmaaltijd???

Terug naar de camping, C ging zich omkleden om even de zee in te gaan. Ik volgde later ook, en heb de zee ook over mee heen laten komen. Met zwemmasker kon ik zien dat er best veel vis zat, grote groepen van die kleine visjes.

Na het zwemmen was het tijd voor de borrel, lekker op de stoelen op het betonnen strand (dijk). Bookreader etc. Daar we ondertussen de fiets van C hadden kunnen repareren, besloten we na het avondeten nog even naar het ‘centrum’ van Izola te fietsen,

Avondeten, restje kip tandoori van gister en bakkie yoghurt met bessen.

De duim, voor vandaag, begint langzaam leeg te raken, zo nog even wat foto’s erbij plakken, en weer een dag (in de blog) gevuld,

In Izola liepen we nog een tijdje rond. Echte winkels waren niet open, restaurants en terrasjes wel. Een ijsje verkoelde ons, het was vandaag nog onder de 30 graden gebleven. Er waren nog veel mensen op de been. Een deel van het stadje, dat aan zee ligt, is helemaal ingericht voor de recreant. Grindstranden, speeltuintjes, park met veel bomen en dus schaduw, ligbanken en op diverse plaatsen mogelijkheid om in zee te lopen, voorbij de keien. Het zag er allemaal gezellig uit.

Uiteindelijk toch maar weer terug naar de caravan, alwaar de vaat op ons stond te wachten. Toen die gedaan was konden we rusten en genieten van de zon die in ons aanzicht onder ging.