Dag van vertrek, dag van aankomst, dag van, volgens de verwachtingen, fikse onweersbuien tussen 12 uur en middennacht. We gaan het zien, en voelen

We wilden rond 9 uur vertrekken, dan zouden we tussen 12 en 1 bij de camping in Siena zijn, zo’n 240 km rijden. Dus, vanaf zeven uur, brood halen, bij 2 bakkers, want die bruine bolletjes zijn erg lekker van die ene, en die witte rosetto’s nu net weer van die ander. Douchen, ontbijten en de caravan rijklaar maken, Alles wat los is vast maken, vuilwater tank legen en opruimen, gas dicht, dak naar beneden, de stoelen, tafel en luifel hadden we gisteren al opgeruimd.

Auto op z’n plaats zetten, en, met ontzag van wat publiek, de caravan met de mover achter de auto rijden. Na betalen en de laatste afwas reden we iets na 9 uur de camping af. Voor de zekerheid weer even aftanken en hup naar de snelweg.

De route naar Siena, via de snelweg, leidt ons langs Lucca, Pistoia en Florence. Vanaf Florence was de ‘snelweg’ in het verleden op sommige  plaatsen echt waardeloos, gaten, kuilen oneffenheden, iets waar met name de caravan niet blij mee was. Een groot gedeelte van deze weg is ondertussen van nieuw asfalt voorzien. Maar om de herinnering levend te houden zijn er nog een aantal gaten en oneffenheden niet van nieuw asfalt voorzien. Je schrikt je echt te pletter als je bij een brug een rand van asfalt op je af ziet komen, van zo’n 10 cm hoog en asfalt onder 45 graden. Bonk.

Zo’n 10 km voor Siena kon ik C nog net wijzen op Monterigione, de ‘buitenpost’ van Siena, een rond stenen fort achtig plaatsje. Zie één van mijn eerdere blogs over Toscane.

Net voor half één reden we de camping, ColloVerde, op. Plaats zat, en zoek zelf maar een plekje. In verband met de nog wat opspelende bovenbenen van C zochten we een strategisch plekje. DIcht bij de toiletten, dat staat los van de bovenbenen, niet al te ver omlaag, de camping ligt op een heuvel  met diverse niveau’s, maar ook niet te ver van het zwembad.

Het weer hield zich toruwens niet aan de voorspellingen, vooralsnog. Graadje of 26 en gewoon lekker.

Na de lunch besloten we eerst naar de grote Coop, beneden aan de berg, te gaan om in iedergeval nog een flesje wijn etc. te halen. Na alle kleine kruidenierswinkels was deze supermarkt wel weer even een openbaring. Na het tellen van alle soorten pasta’s gingen we verder met onze core business van dit bezoek, wijn zoeken.

Helaas was die mooie fles Chianti, net in de aanbieding, maar alleen voor mensen met een klantenpas, zonder de aanbieding iets te duur. Maar met een fles rosé, en nog wat andere waren, reden we terug naar de camping. Daar was het tijd om van de nog aanwezige zon te gaan genieten bij het zwembad. Helaas met één ereader minder, daar was het scherm op de één of andere manier van gekraakt.

C zwom 12 baantjes, ik hield het bij 2,5. Wandelen gaat mij beter af, zwemmen, that’s different koek. Het liep al weer tegen 4 uur, er kwamen wel wat donkere wolken aan, maar het weer was nog steeds goed. Het werd tijd om naar de stad te gaan, winkels kijken, en vanavond eten in Siena. Met de bus reden we naar het centrum. Aan het begin van de lange winkelstraat stapten we uit, en van etalage naar etalage liepen we richting het hart van Siena.

Maar, we waren nog maar net op weg, of de eerste dikke druppels begonnen te vallen. Het liep ondertussen tegen 6 uur, Paraplu op, en nog steeds van etalage naar etalage lopend liepen we verder. Bij het Piazza del Campo werd het toch wel tijd om even te schuilen. We waren niet de enige. Nadat de regen, en onweer, flink te keer waren gegaan liepen we onder één paraplu verder. Bij een kaarsenwinkel liepen we even naar binnen. Deze winkel had alleen maar handgemaakte kaarsen. Er waren 2 dames bezig met het maken van kaarsen, erg kunstig, en een geduldig werkje. De eigenaresse gaf ons uitleg.

Haar collega is hier bezig met een penseeltje een tekening aan te brengen op de kaars. Als ‘verf’ gebruikt zij diverse kleuren kaarsvet, die in lepels warm gehouden wordt boven theelichtjes.

Na een aantal blikken op de Duomo van Siena geworpen te hebben, besloten we nog even te gaan schuilen en namen we een cappuccino in een eettentje. De regen hield nog even aan. Toch maar weer verder, het was zo rond 7 uur, want we wilden voor wat te eten gaan kijken. Uiteraard niet op het piazza del Campo zelf, als toerist betaal je daar de hoofdprijs ten slotte. Dus we gingen wat kleinere straatjes in, in de richting van het busstation. Na diverse menu kaarten bekeken te hebben kozen we voor een klein restaurantje. C verbaasde zich dat ze ook hier blijkbaar voor bestek en brood moest betalen, coperco of coperto. Tja, het blijft italië.

De keuze werd een bruschetta samen delen, en risotto met pecorini (geitenkaas) voor C en pasta pici met een pecorini saus en zwarte peper voor mij. Niet al te grote porties, maar de smaak, pecorini is echt lekker, compenseerde dat voldoende. En uiteraard Vinno del Case, huiswijn dus, zo te proeven een mooie chianti, om de smaakpupillen te kietelen. En water om dat proces zo nu en dan wat af te dempen. Kortom een heerlijke maaltijd.

De klok liep door, ik wilde nog graag een paar nachtfoto’s maken. Dus liepen we terug naar de Duome en piazza del Campo.

En verder richting de bushalte teruglopend maakte ik op diverse plekken nog wat foto’s zoals de bank van Siena, één van, of misschien wel de eerste, echte bank. Onlangs nog in het nieuws omdat deze bank om dreigde te vallen en Italië aan Europe moest vragen of ze deze bank met overheidsgeld mochten ondersteunen. Waar we, Europe, nu net hadden afgesproken om dat niet meer toe te staan. Uiteindelijk is de bank, met 5 Miljard of zo, toch gered.

Bij de bushalte aangekomen was het even uitzoeken hoe laat de bus zou komen, Oeps, het is kwart over negen, en de volgende, en laatste bus, voor vandaag komt om kwart voor tien. Even goed navragen of die bus dan wel langs de camping gaat. Dat gelukkig wel, bijna alle wachtenden moesten naar de camping. En inderdaad de bus bracht ons naar de camping, waarmee deze dag ook weer ten einde kwam. De regen was ondertussen over.

Woensdag, een rustige dag, beetje uitrusten van gister, de bovenbenen van C zijn wat getergd. Dus namen we het ervan. Wel even brood halen, 2 witte rosetto’s en 2 bruine pistolets, bij één van de andere warme bakkers. Maar verde,r bookreader lezen, kopje thee, koffie en ontbijt op bed. Zo rond 10en vonden we de weg naar de douches. Het weer was nogal grauw vandaag, in de ochtend een klein buitje van een kwartier. De temperatuur was eigenlijk best nog redelijk, zo’n 25 graden.

Om 11 uur maar eens een rondje op het strand lopen. De stenen verzameling van mij had z’n bijna jaarlijkse aanvulling nodig.

Grijswitte, roodachtige en groene, er ligt genoeg op het strand. Ik vind het wel geinig. Ben ooit begonnen met de zwarte (als ze nat zijn, droog dus grijs) met witte strepen, daarna kwamen de roodachtige en groene erbij. Ieder mens verdiend een hobby

Een grauwe dag in Levanto

Omdat we hier niet de gehele dag mee bezig konden zijn, stenen genoeg, maar de caravan heeft geen oneindig draagvermogen, liepen we naar de winkelstraat. Voor vanavond willen we van het restje pastasaus lasagne maken. Een vuurvaste schaal oid ontbreekt nog in de caravan.

Na vergelijkend waren onderzoek vonden we een stenen exemplaar waarvan we schatte dat de inhoud voldoende zal zijn. Aansluitend nog een potje extra pasta saus, en terug naar de caravan voor lunch. Dat ging er vlotjes in, had wel meer brood mee mogen nemen, de zeelucht maakt hongerig.

Na nog een tijdje gelezen te hebben besloten we het voetpad naar het volgende dorpje te beproeven. Middels een voetpad en fietspad en gebruikmakend van de tunnels van de oude spoorbaan kun je zo’n 6 km verder langs de kust komen. Het eerstvolgende dorpje is Bonassola, een klein half uurtje lopen, met zure benen.

De tunnel word zo hier en daar onderbroken door een niet overdekt deel. Op een aantal van die plaatsen zijn kleine intieme strandjes. Helder water en snorkelmogelijkheden. Voor een andere keer.

Bonassola, weliswaar kleiner, lijkt een beetje op Levanto. Alleen een stuk rustiger. Na onze dagelijkse portie italiaans ijs, liepen we dezelfde weg weer terug.

Zo tegen half 5 waren we weer terug in Levanto. Rondje winkels kijken en weer terug naar de camping.Na een uurtje bookreaderen begonnen we aan de voorbereidingen voor het avondeten. De lasagne ging in de schaal en 35 minuten later was die klaar, en ook best lekker. Met een rosétje in het glas, een aangename temperatuur was een dag luieren bijna tot z’n einde gekomen. De vaat zat nog even dwars, volgende keer een caravan met een vaatwasser? Maar ach, waar zeuren we over, 4 bordjes, bestek, wat kommen en een schaal. Wat kan het leven toch lekker simpel zijn.

Morgen rijden we naar Siena. Daar verwachten we in de middag een fikse onweersbui. Vrijdag en zaterdag moet het weer weer redelijk zijn.

Vandaag een stuk wandelen, van Riomaggiore naar Portovenere. Om heel eerlijk te zijn, van Telegrapho naar Portovenere. Telegrapho ligt een 500 meter boven Riomaggiore, en daar kun je dus 2 maal per dag met de bus komen. Om 9:20 en om 14:00 vertrekt die vanuit Riomaggiore. Een kaartje aan de kassa kost 1,50, in de bus 2,50.

Maar eerst nog even opstaan. Om op tijd voor de bus te zijn moeten we de trein van 8:44 nemen. Lopen naar het station, eerst douchen, brood halen en eten, plus bammetjes voor onderweg.

Kortom om 7 uur ging de wekker voor mij, zodat ik kon douchen en brood halen, en C start haar ochtend ritueel iets later. Bij de bakker moest ik nog 10 minuten wachten, de bruine broodjes lagen nog in de oven. Voor verse broodjes wacht je graag.

Na het ontbijt etc. vertrokken we iets na half negen. De tijdsberekening hebben we naderhand nog eens overgedaan, want het is toch gauw een kwartiertje lopen naar het station. Om de trein van 8:44 te halen, was het dus even flink doorlopen. Dit keer geen rij, en dus snel kaartjes bij de kassa gekocht. De trein was op tijd, maar wij waren gelukkig ook op tijd. Om 9:02, volgens het spoorboekje arriveerden we in Riomaggiore.

Even oriënteren, welke kant ook alweer op, door de tunnel kwamen we aan bij het centrum. Dubbel checken bij de lokale politieagent, Alles klopte en inderdaad om kwart over 9 kwam de bus aan. Iets voor 10 uur waren we boven bij Telegrapho. Ook met de bus ben je even onderweg.

Er stond een grote groep met ‘ouderen’, ja nog ouder, zich klaar te maken om te vertrekken. C regelde nog even een sanitaire stop, en roets we konden deze groep voor blijven.

De wandeling van Telegrapho naar Portevenere zou zo’n 3 uur gaan duren, volgens de wegwijsbordjes. Onderweg wordt de route aangegeven d.m.v. de bekende rood/wit/rode banden op bomen en rotsen. We lopen over bospaden, soms verharde paden, maar ook over paden uitgesleten uit de rotsen,we lopen over de heuvelkam. Rechts en links begroeiing tot 500 meter lager. Rechts is daar de zee.

Vooral het dalen, we lopen golvend op en neer, bij de in de rotsen uitgesleten paden is opletten. NU droog, dus grind en zand om op uit te glijden, bij regen wordt dit modder, met hetzelfde effect.

Normaal is Campiglia een eerste stop, zo ongeveer na een uur. Het afdalen naar Campiglia is op zich al mooi. Naast de kerk is een tentje ,met een tuin met o.a. picknick tafels. Helaas ook dit jaar dicht. Even verder drinken we wat van het water en ice tea dat we meegenomen hebben.

Uitgesleten rotspaden.

Het weer is prima, grote delen lopen we tussen de bomen en is het aangenaam koel, zo gauw we in de zon lopen loopt de temperatuur al snel op. Er zijn best wat mensen onderweg, we komen regelmatig tegenliggers tegen en zo nu en dan worden we ook door mensen ingehaald die deze route ook lopen.

C kijkt goed uit bij het afdalen, Ook al doe je alsof het een trap is waar je tree voor tree afdaalt, de treden zijn niet allemaal even netjes neergelegd, en de trap is al even niet meer geveegd. Het gaat allemaal gelukkig goed, alhoewel we zo nu en dan wel een klein schuivertje maken.

De beloning van de wandeling zit m in het laatste stukje, Met zicht op Portovenere daal je langzaam af tot zeeniveau.

Je ziet dan o.a. het ‘Genuaanse’ fort, uit de tijd dit werd gebruikt om Genua te beschermen tegen Sienna en Florence. Rechts ook een middeleeuws kerkje.

Ook al kun je op een gegeven moment het ‘eindpunt’ zien, er moet nog wel even afgedaald worden. Dit laatste stuk is vooral rotsachtig en weinig pad. Vanaf het fort loop een stenen trap tot het dorp. Het eerste wat je daar tegenkomt is bankjes en een waterkraan. Heerlijk,

Net om de hoek, door de oude poort heen, zo’n 50 meter loopt, ligt nog een beloning, een ijswinkel met erg lekker ijs, Op een stoepje genieten we van alweer een ijsje.

Uiteraard lopen we daarnaar nog verder door het dorp. Het lijkt een beetje op de Cinque Terre’s, het wordt ook wel eens de 6de Cinque Terre genoemd. Ook hier een hoop leuke winkeltjes en de nodige restaurants. Verder veel bootjes, je kunt hiervandaan o.a. terugvaren naar Levanto.

Eerst even de rest van de bammetjes opeten. Nog een foto maken van het gezicht van Portovenere. We zitten ondertussen op iets na 2 uur.

We besluiten terug te gaan met het idee om nog uit te stappen bij Riomaggiore, om deze Terre ook nog eens verder te bekijken. Van Portovenere kun je met de bus naar La Spezia, het Den Helder (marine) van Italië. vandaar met de trein terug langs de Cinque Terre’s tot Levanto.

De bus is gauw geregeld, het kaartje ook, dit keer uit de automaat valkbij de halte. De juiste uitstapplaats, de bus rijdt niet naar het station van La Spezia, zit nog in m’n geheugen. Al met al neemt dit ook een half uurtje in beslag. Op het station stond de trein al op ons te wachten. We hebben een enkeltje van La Spezia naar Levanto, en wilden uitstappen bij Riomaggiore, maar net voor Rio werd het kaartje gecontroleerd en ‘geknipt’. Eigenlijk kunnen we dus niet uitstappen en later de reis vervolgen nu het kaartje al geknipt is. Dus… dan maar terug naar Levanto, zijn we te eerlijk, of bang

In Levanto is het nog geen 5 uur, dus veel winkels zijn nog dicht, vooral de supermarktjes etc. Voor vanavond staat er pasta op de kaart. Dus eerst na de camping, bookreaderen en later langs de supermarkt voor gehakt, en groentes van de groenteboer.

Penne met saus, gevuld met ui, wortel en courgettes, ook nog een paar tomaatjes. Het was lekker, en er is nog genoeg saus voor morgen. Echte Hollanders zijn we

Nee, geen mud aardappelen bij ons. Na de vaat kwam deze blog over vandaag uit m’n duim.

Rond een uur of 8 kwam er beweging in, We hadden vandaag de tijd, dus brood halen, douchen, ontbijten etc. alles kreeg z’n tijd. Plan is om vandaag naar Cinque Terre, de vijf plaatsen, te gaan met de trein. Niet alle vijf, maar de ‘leukste’. Plan voor morgen is om van Riomaggiore naar Portovenere te gaan wandelen, Dus Riomaggiore viel al af.

Na 11 uur wandelden we naar het station. Kwartiertje. Het stond vol met rijen, tot buiten aan toe. De grootste rij konden we ontwijken, die was voor de dagkaarten van Cinque Terre. Wij hebben voor vandaag alleen treinkaartjes nodig. De volgende tij omzeilen betrof de rij voor de kaartverkoop van het station. Toch nog een rij voor ons, voor de kaartverkoop bij de automaten.

Later zag ik dat er in de gang naar de perrons ook nog zo’n automaat staat, zonder rij… Na me door het menu van de automaat geworsteld te hebben hadden we 4 kaartjes, 2 voor de heenweg en 2 voor de terugweg.

De trein was er vrij vlot, en vertrok ook nog eens vrij vlot. Ons doel was Manarola. Na een dik kwartiertje waren we er. De highlights van het dorpje zijn enigszins bekend. Kleine gekleurde huisjes op een helling tegen de kust aan. Ondertussen met veel restaurants, eettentjes en souvenirs winkels. Maar nog steeds erg leuk om doorheen te lopen en te bekijken. Het word wel steeds drukker. Erg veel mensen uit China die echt geen engels spreken. Als die hun gids kwijtraken, hebben ze echt een probleem

Voor C was het de eerste keer, en er waren voldoend souvenirs winkels en kledingshopjes voor haar. Na een poosje rondgelopen te hebben namen we een pauze, en op een bankje lazen we in onze bookreaders. Tegenover het bankje was een ijswinkel, en dus tijd voor onze dagelijkse portie italiaans ijs.

Na het ijsje liepen we verder omhoog door Manarola. Vanaf het pleintje bij een kerk hadden we ook nog een mooi overzicht van het dorp richting de zee. Hier vlakbij waren ze trouwens bezig met het persen van druiven. Er word op de wanden van Cinque Terre van alles verbouwd, maar vooral ook druiven. Via een coöperatie worden de drijven verwerkt tot wijn,

Het was ondertussen ook alweer tijd voor de lunch. Focacio, met tomaten en één met pesto. Smaakte prima. Hierna werd het tijd om te verkassen, met de trein gingen we naar Vernazza,

Hier was het behoorlijk druk, bijna Hoog Catharijne op zaterdagmiddag. Ook een heel sfeervol stadje, met ook veel restaurants, eettentjes en evenzoveel souvenir winkels etc. Effe een tijdje bij de haven/strand gezeten, mensen gekeken enzo.

Nadat we ook hier een beetje uitgekeken waren liepen we terug naar het station. De trein kwam al snel. We hadden van de camping een papiertje met de dienstregeling, dat is wel handig zodat je weet wanneer de treinen rijden.

Op het station van Manarola had ik trouwens ook alvast buskaartjes gekocht voor morgen. We nemen de bus van Riomaggiore naar Telegrafo, vandaar lopen we naar Portovenere.

Terug in Levanto verkleden we ons op de camping en gingen we nog een uurtje zonnen en zwemmen in zee. Hierna nog wat ingrediënten halen voor het avondmaal, tomaten, toetje en brood.

Bij de caravan begonnen we aan ons avondmaal, lekker simpel, Bruschetta met tomaten, olijfolie, knoflook en oude kaas. Met de oven werd dit afgebakken, jammie.

Na het vaatje tijd voor koffie en het schrijven van de blog.

Het was vannacht droog gebleven en de dag startte met een voorzichtig zonnetje. 7 uur stonden we op, we wilden bijtijds naar Levanto. Na het douchen, ontbijten de caravan vertrek klaar maken reden we rond kwart voor negen de poort van de stadscamping van MIlaan uit.

Het was niet extreem druk, zondagmorgen, maar toch reed er al het nodige verkeer op de weg. De weg naar Levanto, zo’n 220 km, begint met een redelijk saai stuk, 2×3 baans één recht stuk. Zo’n 50 km voor Genua rij je de heuvels in, de Apennijnen geloof ik. Dat is pas leuk, 2×2 baans, kronkelig omhoog en op het laatst, Genua lig aan zee… nog kronkeliger naar beneden. Dit vindt ik één van de 2 leukste stukken die ik ken in Italië. Werken, opletten en genieten.

Na Genua het derde stuk, zo’n 70 km. Ook 2×2 baans, iets minder kronkelig, maar je zit meer in tunnels dan in de buitenlucht. En als je niet in een tunnel bent, dan zie je rechts de zee en leuke stadjes.

Nadat je de snelweg hebt verlaten rij je nog zo’n 10 km door de heuvels kronkelend naar beneden, naar Levanto aan zee. Levanto inrijdend viel het me op dat het behoorlijk druk was. Veel auto’s veel mensen, het leek wel of het nog hoofdseizoen was. Iets voor 12en kwamen we aan bij de camping Acqua Dolce. We reden de camping op, het eerste wat we zagen was het bord Complett, oftewel Vol.

S*it, wat nu. Er zijn nog meer campings in Levanto, maar die liggen lang niet zo gunstig t.o.v. de zee en het stadje. Uitstappen en maar eens vragen of er misschien voor de volgende dag wat te regelen was. Huh, het hokje van de administratie lijkt leeg, is leeg?? Oeps, er is een nieuw kantoor aan de andere kant.Dus maar eens vragen. En ongelofelijk of ze herkenden me, of de naam, maar ik stond nog in het systeem, er werd heel druk overlegd en op de planning gekeken, Er was nog een plekje, de mensen waren aan het vertrekken, en ze gingen even met me kijken of ik daar met de caravan kon komen (steil pad met haakse bocht) en of het plekje ons beviel. Er stond nu nog een kleine caravan, de bocht steil omhoog, haaks naar rechts leek mij wel haalbaar, en het plaatsje was eigenlijk prima, dus, ja graag.

Dus even een rondje lopen, brood halen en nog voor 1 uur stonden we op het plekje en konden we lunchen. Verse bruine volkoren bolletjes.

C wilde graag in zee zwemmen, maar het was nog best vroeg in de middag, en de zon stond dus nog hoog te branden. Ja, te branden, want het weer is perfect, graatje of 25, licht briesje en ZON.

Dan maar eerst even een rondje door het stadje lopen, ijsje eten, winkels, siësta, meestal nog dicht. Maar we hadden de bookreaders meegenomen, dus in het park op een bankje lekker uurtje lezen.

Zo tegen 5en verkleden we ons en met strandlakens etc. zochten we een plaatsje op het kleine stukje vrije strand. Typisch Italië, grootste deel van het strand is verpacht en staat vol met parasols en ligbedden, netjes in het gelid. En een klein deel is lekker rommelig met een allegaartje van parasols etc. Het zeewater was aangenaam en C heeft haar zoutwaterbad gehad, ik ook, maar maar heel kort.

Zo rond 7 uur hadden we er genoeg van en vertrokken we weer naar de camping. Douchen omkleden en nog wat lezen. Na een tijdje gingen we naar het restaurant op de camping ne bestelden een pizza om mee te nemen. Een hele aparte met van alles erop, ansjovis, trostomaatjes, mozzarella en nog veel meer. Bij de caravan aten we die op, met nog een yoghurtje als toetje.

Om de dag af te sluiten zouden we nog even op het strand langs de zee lopen. Daarna liepen we nog even het dorpje in. We hoorden iemand iets omroepen met een geluidsinstallatie. Dus we liepen richting het geluid. Bij een piazza, omringt met oude gebouwen, bleek een band te gaan spelen, Doctor Beat, en net dat we aankwamen begonnen ze. Bas, Gitaar, Drum en een zangeres. Ze begonnen met een aantal min of meer bekende Italiaanse nummers.

En na een tijdje kwamen er ook Engelstalige liedjes bij, van de Police, Adele, Disco en tot heel recent. Het plein stond al vrij snel vol met mensen. Een mix van jeugd, jong met en zonder kids en oud(er). Vooral de laatste groep was al vrij snel druk met dansbewegingen. Ik denk dat we een uurtje of 2 hebben gekeken, geluisterd en genoten. Iets na 11en waren we weer terug op de camping. De poort stond nog op een kiertje, en de pincode lag nog in de caravan……

De regen van gisteravond is de gehele nacht doorgegaan. Erge haast om op te staan was er dan ook niet. Broodjes hadden we nog van thuis. Zo rond half negen werd er thee en koffie gemaakt, broodjes gegeten. Aansluitend douche etc. Rond 11 uur waren we met al dat soort zaken klaar en besloten we richting de stad te gaan. Helaas nog met regen, dus ook met 2 paraplu-en.

De bus, lijn 80 stond te wachten, en bij aankomst startte de motor en vertrokken we. Kaartjes hadden we op de camping gekocht. Bij de halte De Angeline (oid) stapten we over op M1 (Metro).

Niet veel later kwamen we bij de Duome boven de grond. Best wel druk, met erg veel paraplu-en. We liepen de grote overdekte hal in met winkels van Prada en Louis Vuitton. Mooie vitrines.

Erge mooie spullen, maar beetje onwerkelijk kwa prijs en smaak. Je moet echt wel geld  hebben om deze smaak te hebben of zo. We liepen verder. Grote tenten bij de Ferrari winkel, dit weekend F1 in Monza, niet zo heel ver van Milaan. Veel vaders met zoontjes. Voor C was er verlichting bij McDonalds, Ernaast zat een hele mooie ijswinkel, Van een keten, ik heb er al meer gezien,

Helaas was het niet echt ijs weer, er was dan ook weinig klandizie. We liepen van winkel naar winkel, van etalage naar etalage. Zoveel te zien, soms leuk, soms apart, maar vooral veel. Grote winkels van populaire merken. Winkel van Diesel met een spijkerbroek van 320 euro, zo’n glimmende zwarte met blauwe vegen en zo hier en daar verouderd.

De paraplu van C begint het trouwens aardig op te geven. 4 balijnen zijn al kapot. En de plu moet regelmatig opgezet worden. De druppels zijn behoorlijk nat.Na bijna anderhalf uur waren we weer terug bij de Duome, we gingen vandaar de Via Torino in. Een straat met veel winkels, maar wat kleiner. Deels grote merken, maar ook andere en aparte winkels,

Halverwege was het tijd om wat warms te eten. Een focacio met wat groens erop en een wafeltje toe. Even binnen zitten en uit de regen. Vlak nadat we de via Torino verder inliepen zagen we wel een heel apart eettentje, voor italiaanse begrippen dan.

Een friettent in Milaan

Helaas we hadden al gegeten We vervolgden onze weg, Ook weer terug richting het dom plein. We hadden het wel weer even gehad, Misschien op de terugweg richting huis nog eens langs, en anders, we hebben het wel gezien,

Al die regen, paraplu’s en regenpakken. Terug naar de camping, Bij de uitstaphalte zit een COOP, met wijn, chips en kippenvlees zijn de ontbrekende onderdelen van de rest van vandaag binnen.

Chips, wijn en een dipsausje, gemaakt door C, voor de namiddag borrel, De kip is nog nodig voor de Kip Tandoori, alle andere onderdelen hadden we al. Zo rond half negen konden we eten, Het smaakte prima. De regen was na terugkomst eigenlijk langzaam minder geworden, ondertussen zelfs gestopt, Na het eten de vaat, en daarna een spelletje dobbelen. Ieder een rijtje gewonnen.

Iets na tienen ruimden we de stoelen en de tafel op. Plan is om morgen bijtijds te vertrekken om dan rond het middagsuur op de camping in Levanto (Cinque Terre) te staan. Het weer ziet er, volgens de apps, voor de komende 3 dagen goed uit, Droog en zo’n 24-25 graden. Daar doen we het weer voor.

Zo dag 2 alweer, wordt geschreven op dag 3 terwijl we aan de koffie met ontbijt zijn op de camping in Milano. Maar eerst dag 2 dus.

De wekker wekte ons, maar dat was niet erg, we wilden om 8 uur, als de camping weer bemand is, vertrekken. Ook om het voordeel van een dag eerder vertrekken een beetje te behouden.

De campingbeheerder dacht daar iets anders over, maar 20 over 8 vertrokken we. In 5 minuten zaten we op de snelweg. Bij Saverne weer eraf, om de lange bocht langs Straatsburg af te snijden.

Door de Elzas, heel veel wijngaarden, reden we van rotonde naar rotonde. Al vrij snel stopten we bij mijn ‘vaste’ benzine pomp om diesel te tanken. Euro 1,14 tegen over de 1,30 langs de snelweg.Bij Molsheim, geboorte plaats van Bugatti, reden we de snelweg weer op. Bij Koningsbourg stopten we voor koffie met pain de raisins en de sanitaire stop.

De grens met zwitserland, een uurtje verder, was zo genomen. De eerste druppels begonnen te vallen.Met de nieuwe TomTom op de iphone, en de nieuwe internetregels voor Europa heb je continue updates van de verkeersinfo. Blijkbaar, terwijl roaming aanstond, werkt dat nog niet in Zwitserland. We hadden dus geen idee wat het bij de Gothard zou gaan worden. Het was niet extreem druk op de weg, we konden goed doorrijden, de regen nam met vlagen wel toe. 4 woudstedenmeer in de mist, om maar wat te noemen. En alle watervallen, zichtbaar langs de weg, deden hun best. Vlak na de parkeerplaats van de Gothard tunnel kwamen de file borden. 4 Km. Ruim een half uur stapje voor stapje richting de tunnel..

Toen dit leed was geleden, reden we door de tunnel en stopten we net na de tunnel bij Gottardo Sud voor lunch (was bijna half 3) en sanitair. Het regende dus behoorlijk.

Ik heb hier wel zonnigere foto’s gemaakt.

Na een klein half uurtje vervolgden we onze weg. Nog zo’n 150 km tot Milano. Eigenlijk werd het wel weer wat droger, en ook aangenamer van temperatuur. Afgelopen nacht was het tot 13 graden gezakt, na de Gothard kwamen we weer in de 20 graden.

Het leek allemaal voorspoedig te gaan. Half 5 was haalbaar, we tankten nog in Zwitserland, stukje goedkoper dan Italië, daar is het denk ik meer dan 1,50, voor Diesel. Maar op 3 km voor de grens stond het weer stil. Stapje voor stapje ging het verder, er is een baan voor caravans, maar die wordt pas heel laat aangegeven, ik had wellicht de rechter, vrachtwagen baan (was leeg) kunnen nemen, maar ben net te netjes opgevoed. Toen we de caravanbaan konden nemen, werden we uiteindelijk bij de douane/grens zelf weer in de autorij gedrukt, maar dat had toch weer een kwartiertje of zo gescheeld

Nog een kleine 50 km tot de camping. De weg is hier ondertussen 2×3 banen, dus dat schiet lekker op. Bij de tangentiale, rondweg van Milaan, liep alles soepel, en al vrij snel kwamen we bij de afrit voor de camping. Iets na 5 uur waren we er.

Na de caravan een plekje gegeven te hebben hoorden we gerommel van onweer. Volgens de app zou het vanaf 6 uur tot zaterdagmiddag 12 uur behoorlijk regenen en onweren. Vanavond Milaan in gaan laten we dan ook maar even ‘varen’. Soep met brood en koffie met rosé en de bookreaders, brachten ons de avond door.

Camping aan ‘meer’ in Milaan

Uiteindelijk besloten we niet te wachten tot morgenvroeg, om dan in één dag naar Milaan te rijden. Nee, we rijden vandaag al een stuk. !0 uur sluiten de meeste campings, dus een camping gezocht na Saarbrücken, Met wat geluk van de werkgevers konden we 20 na 4 uur vertrekken.

TomTom Go, de nieuwe TomTom versie voor de iPhone leidde ons. Wisselvallige ervaring. Met alle wegwerkzaamheden in zijn hoofd probeerde deze ons om de diverse blokkades heen te leiden.

Ik had gekozen voor een route naar de camping in Vilsberg, via een andere lokatie. Dat was dan 359 Km. TomTom’s eerste voorstel was via Luik, Luxemburg, ruim 400 km. Wat ik niet in de gaten had was dat mijn via punt niet al te precies op de kaart was aangeduid. Gevolg. ergens in Duitsland, voorbij Wittlich, werden we van de weg afgeleid, zoals al eerder gebeurde, voor werkzaamheden, dachten we. Helaas, TomTom moest ons langs het via punt brengen.

Dat hadden we eerst nog niet in de gaten. Van de snelweg af, van de provinciale weg af, smallere wegen, vrij steil, en opeens ook onverhard. Tja, eerst geloof je TomTom nog. Totdat het onverhard een helling werd en de voorwielen de grip kwijtraakten.

Dan sta je stil op een onverharde weg, helling. naar voren lukte niet meer, naar achteren de helling af,,,, zo’n 30 meter terug was een pad naar rechts, met de kennis van de cursus caravanrijden en de hulp van 2 extra ogen van C, lukte het me om met de de kont van de caravan dat pad in te rijden, en nadat dat deels gelukt was kregen we de auto met de caravan gekeerd.

Na het keren, een helling met grind, voorwielaandrijving, en een caravan van bijna 1000 kg… Werkt niet echt.

Na een kort tijdje viel het kwartje, en startte ik de route voor TomTom opnieuw, ondertussen kon dat zonder via punt,,, en… konden we onze weg vervolgen.

Kwart over negen arriveerden we op camping Les Bouleaux, en een kwartiertje later stond de caravan. Nadat de bank omgetoverd was tot bed maakte C de bedden op. Adele begeleid me bij het schrijven van deze blog. Hier nog geen Wifi direct op de plaatsen. Dus de foto’s en het publiceren volgen nog.

Morgen verder naar Milaan.

Nog een testje, WordPress is OK, en nu nog even Windows Live Writer proberen. Is weer even een jaartje geleden. Lijkt te werken, na het aanzetten van de Wi-Fi adapter op de laptop.

Tja, je kan dan wel verstand van IT hebben… maar bloggen, that’s different koek.

De Feeling is bijna klaar. twee fietsen op de fietsendrager lukte helaas niet. Bagagedragers die in de weg zitten, en die niet afgenomen kunnen worden  omdat bij één fiets deze het spatbord op z’n plaats houdt.

De Feeling heeft dit jaar nog geen beurt gehad, wel de laatste keer waterdichtheidstest volgens de eisen van Hymer. Daarnaast is het neuswiel vervangen, binnenbandje was aan z’n einde, en daarmee ook zo langzamerhand de buitenband.

En verder is het probleem met de Powr Mover nu opgelost, gelukkig alleen op uur basis en geen vervanging van de controle unit. Bij Schippers in Echt hebben ze de juiste persoon met de juiste kennis in dienst. Bij Ridderbeks, ook in Echt, was dat eerder niet gelukt. Ook hebben ze me een bypass methode geleerd om, mocht het ooit weer gebeuren, wielen geblokkeerd door de mover, dit met 2 snoertjes toch elektrisch te doen.

Morgen de rest erin, aftanken en weekend Milaan.

Even een startbericht, om alles weer op gang te krijgen, hopelijk.

De Feeling staat klaar, in zijn eigen hok, de eerste spullen liggen erin.

De Feeling is afgelopen jaar nog naar Parijs geweest en vorig jaar nog naar Senheim. Lang weekend, maar even te kort voor blog.

Maar nu dus klaar om zeer binnenkort weer naar Italië te gaan. Eerste stop Milaan. Het warme weer lijkt met komend weekend wat tot z’n einde te komen. Temperatuur naar midden twintig graden en meer onbestendig, regen en onweer. Tja, lijkt net vakantieweer.

Binnenkort meer in dit theater…

PS: Kies de menu optie [Italië 2017], bovenaan, om alleen de berichten van deze vakantie te bekijken.