Dag 18, Afloop
Niet persé alleen dag 18, maar de vakantie is nu wel afgelopen. En de blog van deze vakantie kan nu compleet afgesloten worden. Vandaag, zaterdag 20 September, is de auto met caravan ook weer terug in Sittard.
Woensdag stond ik bijtijds op, ik moest om 11:45 vliegen, naar Düsseldorf, en had via de receptie van de camping een taxi gereserveerd om 09:30.
Van de ANWB had ik nog niets gehoord over iemand die de auto en caravan zou komen ophalen. Wel had ik mijn autosleutels al afgegeven aan Andrea van de receptie van Pini e Mare.
Na douchen, opruimen en ontbijten maakte ik de caravan reisklaar. Gelukkig had ik wel een weekendtas bij me. Tja, wie rekent er op dat je per vliegtuig teruggaat. In de weekendtas zaten het restant van mijn schone kleren en een deel van de vuile was alvast plus mijn toilettas (die dus vol met vloeistoffen zat die niet als handbagage mee kunnen). In m’n schoudertas was ruimte voor fototoestel en tablet etc. In een boodschappentas was ruimte voor mijn caravanradio en anderhalf paar schoenen. 1 schoen had ik aan, aan de andere voet zat die orthopedische schoen.
Ik zou totaal 3 stoelen krijgen dus wat extra handbagage zou toch niet gelijk op problemen stuiten. De weekendtas moest wel als ruimbagage mee, zeker gezien mijn toilettas.
Als laatste zette ik de caravan gereed en koppelde deze aan de auto, alles startklaar inclusief de extra achteruitkijkspiegels.
Pfff raar idee je auto en caravan zomaar achterlaten, de autosleutel aan een vreemde, de papieren en de caravansleutels in het dashboardkastje….
Beneden bij de receptie nam ik nog gauw een cappucciino en emailde ik nog even de ANWB alarmcentrale. Ze SMSde terug dat er een chauffeur onderweg was. Even later belde ze me ook nog even op om e.e.a. toe te lichten en dat het allemaal goed zou komen…. met de auto en de caravan.
Exact op tijd kwam de taxi voorrijden, een flinke wagen en een aardige chauffeur, Antonello Meloni. Ik had ruim de tijd genomen, en had dan ook ruim de tijd toen ik op het vliegveld aankwam. Als eerste liet ik mijn weekendtas helemaal omwikkelen door van dat stevige plastic. In iedergeval weerhoudt dat enigszins dat de tas geopend wordt waar je niet bij bent.
Van Eurocross had ik via de SMS en email een bookingscode ontvangen. Ik vloog Air Berlin, de check-in balie had ik vrij snel gevonden. Er waren 3 desks open, 2 voor ‘normale’ tickets en 1 voor first class etc. Uiteraard stond bij deze laatste balie geen rij. Tja, je kan het altijd proberen, als je toch al 3 stoelen voor 1 persoon hebt. En inderdaad, zonder problemen, werd ik bij deze balie geholpen. De bookingscode was niet eens nodig, gewoon even Komen zeggen, en hup tik tik tik, ratel, bel bel. Boardingcard, weekendtas ingenomen en voordat ik een stap naar achter kon doen stond daar al iemand met een rolstoel klaar. Shit, ik had nog even naar de winkeltjes ge wild, maar dat is je lot als je ‘gehandicapped’ bent, niet lullen, zitten.
Snel werd ik afgevoerd naar een ‘rustruimte’ met allemaal lotgenoten. Een slechtziende man met zijn begeleidingshond, een aantal slecht tet been zijnde ouderen (in iedergeval een stuk ouder dan ik), etc. Ok, het is zoals het is, dus ipod opgezet, bookreader erbij en afwachten. Zit ik net lekker te luisteren en te lezen, staat er iemand achter me te gebaren dat ik mee moet, hup alles in de boodschappentas en op de rolstoel mee.
Tegelijk liep de slechtziende (duitse) man met zijn hond (11-jarige labrador) ook mee. Naar de douane, alles in de bakjes, riem af, portomonnee en foon in bakje, ik werd min of meer, in de rolstoel, gefouilleerd en ik was er door, dit keer geen scanner, ik had m’n x-ray beurt deze week al gehad.
Daarna werden we bij de gate neergezet, ondernam ik nog een uitstapje, huppelend op mijn orthopedische schoen, om koffie voor de begeleider en de slechtziende man te halen. Zo slecht zag die nu ook weer niet, want deze hoffelijke duitser bracht netjes de 3 kopjes weer terug.
Als eerste mochten we het vliegtuig in, en dan merk je pas hoe lang het duurt voordat iedereen er in zit. Maar alles liep op tijd en op tijd stegen we op. Tijdens de vlucht was er nog een jaloerse duitser die 1 van mijn 3 stoelen inpikte omdat waar hij zat een baby dusdanig boven het vliegtuiggeluid uitkwam dat hij op zijn vlucht nog bijna op mijn gebroken voet ging staan. Tja daar had ik even geen reactie op, met rechts trappen zat er niet in en wat doe je als enige nederlander tegen een duitser in een vliegtuig vol met duitsers. Gelukkig had ik zo en zo tot dat moment alleen de ruimte van 2 stoelen gebruikt, middelste stoel om te zitten en rechterstoel voor m’n rechter (gebroken) voet. Met het verschuiven naar de linkse stoel had ik in iedergeval geen probleem.
Op tijd landde we, mij was gevraagd om als laatste uit te stappen. Maar voor er überhaupt (duits vliegtuig) iemand kon uitstappen was er alweer een kwartier voorbij. De persoon die de slurf naar het vliegtuig moest besturen was z’n sleutel vergeten. En inderdaad het uitstappen duurde zelfs nog langer dan het instappen. Er waren volgens mij nog mensen achterin het vliegtuig aan het klaverjassen, dus besloot ik er toch ook maar uit te gaan. Opnieuw stond er iemand klaar met een rolstoel, maar na ruim 2,5 uur zitten sloeg ik dat aanbod af.
Op naar de bagageband, en hier geldt blijkbaar first in last out, want pas na een eeuwigheid kwam ook mijn weekendtas voorbij op de band. Buiten de douane stond iemand me op te wachten. Deze bracht me naar een flinke bus waarin o.a. een brancard te vinden was. Daar heb ik maar geen gebruik van gemaakt.
En hup, na het betalen van de parkeerplaats naar Sittard. Iets na 4-en was ik weer thuis. Ietwat immobiel, geen auto, geen fiets alleen een orthopedische schoen.
Met de huisarts had ik dinsdag ook nog gebelt, ik had namelijk geen idee of of de ANWB of Eurocross iets richting een ziekenhuis deden. Blijkbaar niet, mij en mijn spullen thuis krijgen, op basis van de medische verklaring van het italiaanse ziekenhuis was exact wat er gebeurde. Met mijn huisarts had ik dan ook afgesproken om hem donderdagmorgen, de dag nadat ik weer terug zou zijn, contact op te nemen.
Zo gezegd zo gedaan, na de eerste nacht in m’n eigen bedje prima geslapen te hebben belde ik kwart over 8 de huisarts. Hij wilde toch wel nog even zien voor die me doorverwees naar het ziekenhuis. we zijn tenslotte in Nederland. Ok, gelukkig zou een vriendin, Saskia, vanochtend langskomen om me met e.e.a te helpen. Dat werd dus chauffeuren. Nadat ik aan de beurt was, jaja die blog wordt al zo lang, had hij het snel gezien. Hij twijfelde of er geopereerd zou worden, zag dat er geen noodzaak was voor een nieuwe foto en informeerde de orthopeed dat ik er aan kwam.
Bij het ziekenhuis was ik dan ook gelijk aan de beurt. De arts, in opleiding, zag voor het eerst in haar carriere een niet digitale foto, en na overleg met haar collega velde ze haar oordeel. De breuk is dusdanig dat er ruim voldoende ‘raakvlak’ is om de botten gewoon zelf weer aan elkaar te laten groeien. Rustig aan doen, die orthopedische schoen niet gebruiken, liever een schoen met een stevige en stijve zool en kom over een week maar weer terug voor een controle foto…….
Tja, dat was wel het laatste wat ik had verwacht, ik maakte me dan ook ‘snel’ uit de voeten.
Het is ondertussen zaterdag, de Polo en de Feeling zijn vanochtend ook weer teruggekomen in Sittard. De wasmachine maakt overuren. Met de voet gaat het wel goed, wat spierpijn in het onderbeen, je belast alles wat anders dan normaal. De huisarts laat het aan mezelf over of ik maandag al ga werken of pas donderdag na de controle. Ik heb dus nog even.
Het Sardinië avontuur is nog niet af. Het blijft een eind reizen, maar ik wil het nog wel op de één of andere manier afmaken. Niet dit jaar meer, maar één ding heb ik wel ervaren, Sardinië is een mooi eiland en er is nog veel te ontdekken.
Oja, niet om al te belerend te zijn, maar ik was blij dat ik mijn ANWB zaakjes (vroeger reis en kredietbrief, nu iets van europadekking) en reisverzekering op orde had. Nadat ik de ANWB alarmcentrale gebeld had liep alles min of meer vanzelf. Eurocross, samenwerking reisverzekeringen, nam ‘mij’ over nadat de ANWB alles rond de auto en de caravan geregeld had. Het gebruik van een smartfoon voor telefoneren, SMSen, inscannen ziekenhuisrapport en deze daarna emailen, liet e.e.a. gesmeerd verlopen.
Vandaag even alleen foto’s van de iPhone, morgen kijk ik nog wel eens verder om wat foto’s van het gewone toestel over te zetten.
Koko's Feeling Adventures 