Dag 16, Cagliari eindstation?

Vanmorgen zag m’n voet er wat gezwollen uit, geen extra pijn en de schoen past ook nog. Maar toch.
Op TomTom had ik het ‘burger’ ziekenhuis in Cagliari gevonden, een dik half uur, allemaal 50 km wegen, rijden.
Kwart voor 10 had ik een parkeerplaatsje en betaalde voor 2 uur, beter ruim nemen, nietwaar. Na wat omzwervingen door het ziekenhuis, niemand spreekt engels, vond ik uiteindelijk de eerste hulp, iets van pronto soccordo generale.
Daar ging het in eerste instantie vrij vlot, blik op de voet, die er netjes wat rood en gezwollen uitzag en roets op een rolstoel richting de x-ray. Mechanisch werd ik van staand tot de juiste lighouding door een ‘robot’, 40 jaar oud, gebracht. 10 seconden daarna, Ah fracture…. Gebroken dus.
Netjes werd ik op de rolstoel naar de EHBO teruggebracht, er mocht mij in het ziekenhuis niets overkomen.

Half elf gaf ik aan dat mijn parkeerkaartje over een kwartier ging verlopen. Ok, die mag je dan zelf wel even gaan verlengen. Tegen half 2 kwam er actie, 2 stevige ambulancemedewerkers loodsen mij in een Ambulance. Ik moest naar een ander ziekenhuis gebracht worden, vlakbij het strand Poetto, een van de langste stranden op het eiland, maar dat terzijde.

Dan denk ik, Ojee, prive kliniek, slaatje uit de toerist slaan??? Toch maar even mijn ziektekostenverzekering gebeld vanuit de ambulance. Tja was hun reactie, vraag maar een prijsopgave en stuur dat maar even per email. Heb wel wat anders te doen.
Bij het hospital aangekomen leek het erop dat dit vooral in botbreken gespecialeerd is, goed teken dus. Ook hier vrij snel actie, nadat bleek dat kijn engels en hun italiaans het niet zouden gaan redden, bleek er toch nog een engels sprekende collega te zijn. De breuk, diagonaal, waardoor je 2 scherpe driehoeken bot overhield, bleek dusdanig dat een (kleine) operatie noodzakelijk zou zijn, De keuze was of volgende week hier of terug naar nederland. Waarop ik ze vrolijk vroeg of ik niet zelf terug mocht rijden. Nou nee dus, tenzij ik hier even teken voor eigen risico… Wel getekend, maar doorvragend gaven ze aan dan in iedergeval een speciale orthopedische schoen te halen. Ok, waar? Adres en een italiaans briefje voor de winkel waren snel gegeven. Veel succes, arrivideci.
Met de ambulance werd ik weer teruggebracht naar het eerste ziekenhuis. Rapport met foto en een hand en ik kon gaan. De orthopedische winkel zou om 15 uur weer open gaan, en dat was het ondertussen bijna. De schoen, waardoor ik voornamelijk op m’n hak loop, was snel aangemeten.

Die foto, met die 2 scherpe botdelen, zat ondertussen tussen m’n oren. Ik heb een bootticket voor zaterdag, zou eerder weg kunnen, ook al moet ik dan opnieuw betalen. Maar wat is er verzekeringstechnisch mogelijk. Voor de auto met caravan heb ik Europadekking, ook heb ik een continue reisverzekering.
Dus maar eens de ANWB bellen. Een vriendelijke dame nam de gegevens op, vertelde mij wat opties en maakte een case-nummer aan. Ik zou een SMS met dat nummer krijgen en het verzoek een foto van het ziekenhuis rapport per email door te sturen.
Eerst maar eens terug naar de camping, papierwerk gefotografeerd en poging dit te emailen. Dat ging dus niet goed, mijn eigen internet werkte niet goed door de slechte gsm verbinding. Toen maar de wifi van de camping bij de recptie geprobeerd, hehe, na effe rommelen werkte dat wel.
Binnen het uur, zoals beloofd, werd ik teruggebeld. Echter door de grillige telefoonverbinding hier ging zowel SMSen als telefoneren moeizaam. Na nog wat vragen beantwoord te hebben word e.e.a. nu met de medici van de alarmcentrale opgenomen. Opties zijn, of terugrijden met een chauffeur, of auto en caravan apart en ik terugvliegen. E.e.a. word bekeken, ze willen me de operatietafel niet te lang onthouden.

Wordt vervolgd, of vanavond of morgenochtend word ik weer teruggebeld, tenminste, als dat lukt…

Edited with BlogPad Pro

Dag 15, Pini e Mare

Vandaag bijtijds vertrekken, ik ga naar het zuiden, naar een camping in de buurt van Cagliari, de hoofdstad van Sardinië. De camping, Pini e Mare, ligt op ongeveer 25 km van Cagliari. Dichter bij Cagliari is er geen camping. Daarnaast zou je vanaf deze camping windsurfles kunnen nemen.
Om iets over 8 rij ik de camping af, 270 Km en ruim 3 uur voor de boeg. De receptie van Pini e Mare is vanaf 13 uur een aantal uur dicht ivm siesta, vandaar dat ik op tijd vertrek.
Het is zondag op de weg, en nog vroeg, heel stil dus. De 3 snelheidsmetingen, door de politie, onderweg, zijn dan ook op tijd zichtbaar. Toch goed dat ze zo’n oranje hesje aan hebben. Het grootste deel van de route gaat over snelweg of bijna snelweg, 90-100 is dan ook goed aan te houden. Het landschap is mooi, glooiend, zonder al te veel pieken en dalen.
Iets over half 12 draai ik, letterlijk, de ingang is gelijk rechts aan een zijweg van de provinciale weg, de camping op.
Ik mag zelf een plekje uitzoeken op deze relatief kleine terrassencamping. Het is er niet druk, maar een goed plekje voor de caravan en de auto, met wat schaduw, kost toch even. Toch iets gevonden. De caravan staat in een mum van tijd op z’n plaats. Tijd voor de lunch, brood van gister

Na de lunch ga ik op zoek naar het strand. Tussen de camping en de kustlijn ligt eerst een 2-baans weg en dan nog enkele villa’s. Het ‘strand’ is te bereiken via een smalle doorgang tussen 2 villa’s of via een onderdoorgang onder de weg door, die tevens dienst doet als (op dit moment) droge rivierbedding.
Zoals te zien is op de foto, is strand een groot woord, maar de mensen genieten er toch van. Verderop zijn wel bredere stranden.

Terug op de camping val ik voorover en verdraaid m’n rechter voet zich in mijn ‘leren’ klomp. Er op staan lukt niet echt. Eerst maar eens gaan koelen onder de kraan, daarna been omhoog en ‘verplicht’  een tijdje verder lezen in het derde boek van de Dinsdagvrouwen, niet deel 3 trouwens. Na een tijdje lukt lopen wel, in m’n Teva’s en in m’n bergschoenen. Het zit vooral van binnen, dik en/of rood is het niet.
Voorlopig verplaats ik me hinkelend en lees wat vaker, kijken hoe het er morgen uit ziet. Wel jammer want je kan hier inderdaad surfles nemen. Ene Pietro is telefonisch te bereiken. Morgen of overmorgen maar eens kijken.
Later in de middag ben ik fietsend naar het postkantoor geweest, geld pinnen, in het volgende dorp.
Bij de bar en mini-markt zou je ‘s-avonds ook wat kunnen eten, vanaf een uur of 8. Misschien wel een goed plan, een supermarkt heb ik nog niet gezien, dat komt morgen nog wel. Tegen 8en ga ik bij een tafeltje zitten, de dame van de mini markt verteld met wat er van het menu gekozen kan worden, 5 van de 20 pasta opties, binnen 8 minuten is de diepvries maaltijd klaar. een glas rode wijn, niet uit de diepvries, maakt dit culinaire dieptepunt van deze vakantie af. Morgen maar zelf weer eens koken.

Ben benieuwd hoe m’n voet morgen voelt, denk dat ik toch maar eens in het ziekenhuis er naar laat kijken. Dat ligt in Cagliari, dan kan ik daarna de stad gaan bekijken. Hopelijk geen rare zaken met intapen of gips… 

Edited with BlogPad Pro

Dag 14, Laguna (Calik) Blu

Alweer zaterdag, vannacht een stuk minder wind. Bijtijds op vandaag. Wilma vliegt vanmiddag terug naar Nederland, vanaf Alghero. Na douchen en ontbijten was het vooral verder opruimen en reisklaar maken. En, afscheid nemen van deze mooie camping, voluit genoemd: Baia Blu La Tortuga.

Vignola Mare, het kleine dorpje bij de camping.

 De toren bij Vignola Mare

Iets na 9 uur had alles een plekje gevonden, nog even toiletteren en én route.
TomTom werd ingesteld op de Camping Laguna Calik Blu. Deze camping, bij Alghero is een broertje van Baia Blu, heeft ook een hoge waardering en ligt zo’n 3-4 km verder dan camping Mariposa van het centrum van Alghero. Het was mooi weer, de weg was rustig, we konden dan ook goed doorrijden. Toch doe je over dit stuk, 115 Km en voorspeld door TomTom, zo’n 2 uur. Net voor de camping tankten we nog even. Iets na 12 uur reden we de camping op.

Na eerst de caravan op een verkeerde plaats gezet te hebben, jee wat staan die nummers dicht op elkaar, oeps dit zijn de parkeerplaatsen van die huisjes, die hebben dezelfde nummers 😉 Stond de caravan vrij snel op, waterpas en aan de paal (stroom).
Nog even snel de lunch en het was (ruim op) tijd om Wilma naar het vliegveld (10 minuten rijden) te brengen. Omdat ze al ingechekt was en een boardingkaart had kon ze gelijk doorlopen naar de paspoort controle. Goeie vlucht Wilma!!! (is ook allemaal goed verlopen)

Nog een week te gaan, voor mij, op Sardinië. Wat te doen?? Naar het zuiden, Cagliari?? Of in het noorden blijven?

Eerst terug naar de camping, daar geinformeerd naar een carwash, door de regen die we een paar keer even gehad hebben, plus al het stof, ziet de auto er niet uit.
Bij de receptie geven ze me een straatnaam, even later sta ik bij een selfwash, voor 5 euro krijg ik 10 munten. 6 opties, blijkbaar moet je die van boven naar beneden doorlopen…. Na een kwartiertje zijn de munten op en herken ik m’n eigen auto weer.
Terug naar de camping, op de fiets naar het oude centrum, het is nog veel te vroeg, siesta, een deel van de winkels is nog niet open. Wel heerlijk rustig lopen. Na McDonalds links te hebben laten liggen fiets ik naar de Conad om wat brood voor morgen te halen, jip voor morgen. Ik vertrek morgen om 8 uur, dus net op het moment dat de supermarkt open gaat, dus nu vast brood halen. Waar gaat de reis dan verder naartoe….. Dat zien we morgen dan wel weeeeeeeer.

Terug bij de camping werk ik de blog bij en rommel wat rond de camping. Om half 8 ga ik eten bij het restaurant van de camping. Om 10 uur ging het licht in de caravan uit. 

Edited with BlogPad Pro

Dag 13, Santa Teresa

Het waaide nog niet echt toen we wakker werden, maar dat duurde niet lang. Later zagen we dat er witte kopjes op de golven zaten. Dan begint windkracht 7, minstens. Dus er moest een alternatief komen. Olbia was genoemd, maar op de ena laatste dag van Wilma’s aanwezigheid werd het wel weer eens tijd voor een rustig dagje. Relatief rustig opstaan etc. Iets na 10 vertrokken we richting Santa Teresa, om eens lekker langs de winkels te lopen.
Onderweg stopten we nog bij een carwash, die ik via het internet gevonden had. Helaas, vandaag geen tijd. Even verder zag ik bij een tankstation een auto gewassen worden. We sloten aan, en stofzuigden ondertussen de auto alvast. Toen we bijna aan de beurt waren vroeg het personeel, niet dat we ze verstonden, of iemand anders voor mocht, die had haast. Ach ja, geef daarmaar eens een goed italiaans antwoord op. Daar het ons toch behoorlijk tijd ging kosten besloten we af te rekenen voor het stofzuigen en vervolgden we onze weg naar Santa Teresa.
Na wat gekunstel om het parkeren te betalen, al het losse geld was gebruikt om het stofzuigen te betalen, konden we het stadje inlopen. Het is een apart, gezellig en kleurrijk stadje, paar honderd  huizen, veel souvenirs winkels en horeca, daarbij ook diverse B&B’s. Na een tijdje door de zowel de woon- als de winkelstraatjes gelopen te hebben werd het tijd voor koffie met een zoete croissant.

 
Het was ondertussen dusdanig gaan waaien dat standaards met souvenirs bij enkele winkels omwaaiden, ook tafellakens met (lege) wijnglazen kozen zo hier en daar het luchtruim. Bij toeval zagen we net de ferry van Corsica naar Sardinië langs’zeilen’, 10 meter vooruit en tegelijk 5 meter opzij. Zag er beangstigend uit, neem aan dat de kapitein dit varkentje hier wel vaker gewassen heeft.

Na de koffie liepen we nog langs een paar winkels, en zo hier en daar gingen we ook naar binnen. Langzaam liepen we richting het strand. Het was druk, ondanks het weer, echter geen enkele parasol te zien.
Vlakbij het strand was een aardig restaurant. Daar namen we een foccacio met tonijn, tomaat en sla, met wat te drinken. Het werd tijd voor de siesta. Op de terugweg keken we nog voor een restaurant voor vanavond. Uiteindelijk bleek er naast de camping een hotel met een restaurant te zijn.
Tijdens de siesta vermaakte Wilma zich met haar bookreader en begon ik e.e.a. op te ruimen en af te breken.
Na een tijdje waren we daar klaar mee en gingen we nog even op het strand en bij de watersport club kijken. Het strand was nagenoeg leeg op een aantal windsurfers en kitesurfers na. Goeie beslissing om niet met een rubberbootje de La Maddalena archipel te bevaren met dit weer.

‘s-Avonds heerlijk gegeten bij de ‘buren’, tonijnsteak met friet en salade, witte wijn (de rosé was op helaas). Afgesloten met een toetje met koffie. Morgen naar Alghero om Wilma in de middag weer terug naar huis op een vliegtuig te zetten. 

Edited with BlogPad Pro

Dag 12, La Maddalena

Opnieuw een standaardriedeltje, in de nacht onderbroken door best wel wat wind, en nadat de waslijn net leeggehaald ook nog regen. Na het opstaan dus e.e.a. opruimen, alvorens we richting Palau vertrokken. De vraag wat is de volgorde bij de pont naar La Maddalene werd vanzelf beantwoord. We werden opgewacht door behulpzame mensen van de ferrymaatschappij. Deze wezen ons waar we even konden parkeren waarna we de tickets konden kopen.
Dat viel nog tegen, we hadden ergens iets van 11 Euro gelezen, echter een retour voor auto met 2 personen kost € 47. En dat voor krap een kwartiertje varen, ach het is vakantie.
De ferry lag al klaar en vrij snel nadat we aan boord waren vertrok die, dat is ook wat waard. Op de weerapp hadden we gezien dat het vandaag en morgen, stormwaarschuwing, best stevig ging waaien, en terwijl we op de ferry zaten regende het ook nog even.

Op Tomtom had ik één van de twee parkeerterreinen opgezocht, zodat we van de boot rijdend gelijk de goede kant op konden rijden. Terwijl we reden zagen we een betere parkeermogelijkheid, en gratis en dichter bij het centrum van de oude stad van La Maddalena. Binnen 5 minuten liepen we het gezellige oude centrum in.
Al gauw had ik een korte spijkerbroek en een ‘mint’ groene polo gescoort. En even later zaten we te genieten van koffie met een taartje. Dik een uur hebben we verder nog van winkeltje naar winkeltje gelopen.

Het werd tijd om de auto op te halen en op zoek naar een leuk strand het eiland rond te rijden. Ook hier deed Tomtom z’n best. Een route rondom het eiland was snel gevonden. Uiteindelijk kwamen we uit bij Spiagga Bassa Trinita, een strand bij een doodlopende weg met bij de weg 2 strandtentjes. Naast het ‘hoofdstrand’ waren er nog een paar kleinere hoekjes. We zagen er één leeg, helaas toen we terug van de auto met alle spullen waren lag er al een koppel. Maar er was nog ruimte in een ander hoekje.

Met lezen en wat zwemmen en snorkelen vermaakten we ons een tijdje. Net na half 4 vertrokken we weer naar de boot, iets na 4-en vertrok de ferry naar Palau. Gezien het weer en de daarbij horende ontstuimige zee besloten we het avontuur met een motorbootje, voor morgen, niet te gaan doen. Wel leuk, vlak bij een onbewoond eiland te gaan zwemmen, maar met dit weer word de zee een andere dimensie.

Voordat we naar de camping reden kochten we bij een supermarkt nog wat diepvriespasta en brood. Dit als avondmaal. Bij de camping kochten we nog sla etc. Uitrindelijk hadden we dan ook pasta, met tomatensaus, wit brood, de één met boter en de ander met tzaziki, en salade, ook met tzaziki. Rosé erbij, smaakte prima. Als toetje werd er nog een Magnum Classic en White verorberd. Om half elf ging het laatste lichtje uit.

Edited with BlogPad Pro

Dag 11, Porto Cervo en Palau

Een normale dag, net na 8en, als de supermarkt open gaat, brood gehaald en ontbijten. Van te voren ben ik nog even gaan wandelen naar de genuese toren, Wilma is gaan hardlopen, heuvelopwaarts, richting het binnenland.
Het plan voor vandaag was naar Porto Cervo of Porto Rotondo te gaan. Beide plaatsen liggen in de z.g. Costa Esmaralda, een gebied opgezet door een arabier, binnen de gebied kunnen de rijken der aarde hun vakantie vieren. Jachthaven, luxe verblijven, restaurants en luxe winkels etc etc.
Rond 10 uur vertrekken we richting Porto Cervo, het is een klein uur rijden, dwars door de ‘binnenlanden’ van Sardinië. Het is nog wat grauw en enigszins koel. Het landschap is er niet minder om.
Net voor elfen komen we aan  bij de jachtgaven van Porto Cervo. Parkeren bij de jachthaven, zou kunnen, toch maar niet, valt zo op tussen al die miljoenen jachten en al die Maserati’s, Bugatti’s etc.  Stapje terug, bij een rotonde is een parkeerplaats. Tegen betaling, uiteraard, mogen we daar tot 1 uur parkeren.
Lopend gaan we  terug richting de jachthaven. Bij de jachthaven zijn een aantal stands van horloge merken en van diverse automerken. Uiteraard kijken we onze ogen uit bij Bugatti, Rolls Royce en Maserati. Ook diverse mode merken hebben hier een stand, maar die merken zeggen me niets.

Iets verderop zijn nog een paar winkeltjes met ook een diversiteit aan artikelen, sieraden, motors en scooters, kunst, of wat daar voor doorgaat etc.
Na een uurtje rondgelopen te hebben gaan we wat lekkers drinken en eten bij een terrasje bij de jachthaven. Latte, cola en 2 maal taart, € 30, maar dan heb je ook wat…
Het aantal winkeltjes etc. viel ons ietwat tegen. Na de koffie, met toilet, besloten we dan ook door te rijden, langs de kust, richting Palau. Bij Palau kun je meevaren op een georganiseerde boottocht, of zelf een bootje huren, om naar de Maddalene archipel te varen. Onderdeel daarvan is om in een (zee)natuurgebied te zwemmen. Op de eilandjes van de La Maddelene archipel zijn diverse mooie stranden, en tezamen met het mooie weer moet dat iets apart zijn.
Er zijn zo’n 20 bedrijven die georganiseerde tochten aanbieden of die boten, zelf varen, verhuren. Na diverse folders opgehaald te hebben besluiten we eerst, bij de ferryhaven, wat te gaan drinken en te eten.
Met de info van de folders, en van de mensen die de folders verspreiden, in ons hoofd maken we een programma voor de komende 2 dagen. Morgen gaan we met de ferry naar La Maddalene, hoofdstad van de La Maddalene archipel, daar wat door het stadje wandelen en daarna een strandje zoeken en wat rusten en snorkelen. Overmorgen is dan het idee om een bootje te huren en langs een aantal van de eilanden te varen om zo hier en daar van de natuur te genieten, en foto’s te maken en op enkele plaatsen te gaan zwemmen.
De tijd loopt ondertussen door, en eigenlijk was het al lang tijd voor siesta. We rijden dan ook terug van Palau naar de camping, de snelste weg blijkt, volgens TomTom, voor een deel over een zandpad in een bos te gaann, jaja?
Aangekomen op de camping besluiten we voor de avondmaaltijd een omelet te bakken. Die van Wilma, op brood, heeft daarbij ook nog eens tomaten, ham en tzazikisaus…
Als afsluiter voor de dag nemen we nog een koffie bij de bar van de camping, de kinderdisco sluit de dag muzikaal af.
In de nacht worden we gestoord door flink wat wind en regen, Dusdanig dat we buiten orde op zaken moeten stellen.

Zzzzzzzzzzz…..

Edited with BlogPad Pro

Dag 10, Capo Testa

Dinsdag alweer, de eerste volledige dag op Camping Baia Blu. Na een relatief rustige nacht stonden we bijtijds op. In de camping winkel hadden ze in iedergeval bruin brood, multicereale. En nog enigszins in sneedjes te snijden ook. Lijkt thuis wel. Zo en zo had de camping winkel diverse nederlandse produkten, zoals Venz Hagelsag en Red Band/Venco drop, klantenbinding??
De koelkast deed het ondertussen ook weer goed. Soms begint de temepratuur langszaam op te lopen, een keer de stop, van de caravan en de hoofdschakelaar uit en aan zetten en opeens loopt de temperatuur weer terug naar 7 graden. Het extra ventilatortje, achter de koelkast doet z’n werk ook weer goed, nadat ik de temperatuurregelaar gebypassed had.
Na ons rustig klaargemaakt te hebben voor de dag vertrokken we tegen 11 uur naar Capo Testa. Capo Testa, een schiereiland vlakbij Santa Terese (ferry naar Corsica), is bekend om zijn vuurtoren, en de door de wind grillig gevormde rotsformaties.

Daarnaast zijn er een aantal stranden die deze dagen nog overvol zijn.
Dik een uur hebben we in de hitte van rots naar rots gehopt. Ook zijn we bij de vuurtoren geweest. Het werd tijd voor een beloning. Lichte lunch bij een restaurant/loungetent. Koel drankje met een forcacio, tonijn/tomaat en ui, ging er prima in.
Hierna reden we nog even naar Santa Teresa, ondanks de siesta waren de toeristenwinkels nog open. Naast ansightkaarten, ijsjes en een houten wandelstok ( eindelijk één gekocht, met stalen punt) vertrokken we richting de camping.

Kerkje in Santa Teresa.

Bij/buiten de camping wilden we nog kijken voor een ander restaurantje. Op de kaart stond een dorpje genaamd Portobello. Met TomTom kwamen we op de goede weg, echter, hoe we het ook benaderden, we kwamen altijd bij een toegangspoort en een wachthuisje. Het leek er op det het hele dorp een resort is. Helaas, nog geen ander restaurantje gevonden.

We hadden besloten om nog even af te koelen bij de camping door in zee te gaan zwemmen. Dat was verkoelend. Wilma probeerde mijn zwembril en had hiermee haar eerste snorkel ervaring. Dat viel niet tegen, op een bijna botsing, met een dikke italiaan, na.  Na een uurtje stopten we met zwemmen en gingen we douchen etc.
Het plan was om vanavond te gaan eten bij één van de 2 restaurants, aan het strand naast de camping. De zon was al onder, de meeste tafels bezet, maar tafel 7 was nog vrij. Nadat we besteld hadden werden we overvallen, door steekvliegen oid. Vermoedelijk aangetrokken door de verlichting kwamen er honderden vliegjes op onze, en enkele andere, tafels af. Sommige tafels waren werkelijk overdekt. Steekvliegen, volgens Wilma, in iedergeval irritant. Gelukkig gingen ze niet op ons eten zelf zitten, maar dit restaurant is bij deze van de lijst geschrapt.
Na het ete, dus maar geen dessert, vertrokken we naar de caravan. Hier mochten we nog een tijdje meegenieten van de (kinder)disco.

Zzzzzzz 

Edited with BlogPad Pro

Dag 9, Camping Village Baia Blu La Torturga

Om weer even bij te komen, een kort verslag van dag 9. Een dag van vertrek en aankomst.
We wilden rond 10 uur vertrekken, dus stonden bijtijds op. Uiteindelijk hebben we besloten voor  Camping Village Baia Blu La Torturga. De camping met het hoogste aantal punten maar in verhouding het verst van de highlights waar we nog naartoe willen. Het hoge cijfer, en het te verwachten mooie strand maakte deze keuze.

Samen ruimden we op en net voor 10en konden we afrekenen. Het duurde toen nog even alvorens de electriciteitskabel bevrijdt kon worden. Rond half elf reden we de camping uit.
De rit naar Baia Blu zou zo’n 2 uur gaan duren. Het was relatief rustig op de wegen, voornamelijk provinciale wegen. We konden in verhouding goed doorrijden. Omderweg een pitsstop voor diesel, koffie met een croissant. Tegen 1 uur waren we bij Baia Blu.
Het zoeken van een plek was zo gepiept, we staan op een bijna leeg veld. Later begrepen we ook waarom dit veld bijna leeg is, en het andere deel van de camping voller is. De camping heeft naast camping plaatsen ook een hoop huisjes, sta-caravans en andere verhuurcaravans. Ik schat een 500 campeerplaatsen en nog een paar honderd verhuur objecten. Winkel, restaurant en andere faciliteiten zien er prima uit. Het strand, met als blikvanger een middeleeuwse toren aan de ene kant en heel in de verte zicht op Corsica, Bonifacio aan de andere kant, ziet er goed uit. Vrij strand, dus niet een zee van éénkleurige parasols, mooi zand/grind (schoon) en zo te zien ook leuk om te snorkelen. Zeilschool etc.

In de avond hebben we in het restaurant van de camping gegeten en daarna nog even genoten van de kinderdisco. Het geluid van de disco was met name op één deel van het terrein goed te horen. Jip, dat deel waar wij staan. Gelukkig ging het geluid om half 12 uit. Een rustige nacht was ons verder gegunt.

Foto’s worden later toegevoegd. Vandaag, dag 10, gaan we naar Capo Testa, wandelen en er zijn diverse stranden en baaitjes. 

Strand bij Camping Baia Blu, links het gehucht Vignola Mare, rechts een genuese toren. 

Edited with BlogPad Pro

Dag 8, De grotten van Neptunus.

Op de maat van het geruis, het zachte gekabbel, van de zee werden we wakker. Zondag…
We hadden onszelf een italiaans ontbijtje langs de boulevard van Alghero beloofd. Aansluitend zouden we een boottochtje naar de grotten van Neptunus maken.
Het boottochtje zou om 10:45 aanvangen, dus tijd zat. Rond half negen vertrokken we naar de boulevard. Één tent was ons speciaal opgevallen, veel jongeren dronken daar ‘s-avonds cocktails, goeie muziek, lichtshow en het werd goed schoongehouden . De cocktails waren er uiteraard, nog, niet, de muziek was nog steeds goed, maar hard en schoon was het er ook. Een typisch italiaans ontbijt is eigenlijk niet meer dan een zoete, creme, chocolade of jam, croissant oid met koffie.
Net als bij de fransen,  maar die slaan het zoete van het broodje vaker over. Verschil moet er wezen. Als extra namen we jus d’orange en twee zoete broodjes.

 De muziek werd, op verzoek van een paar buren, gelukkig iets zachter gezet.
Na het ontbijt vertrokken we richting de oude stad/haven, onderbroken door een sanitaire stop. Bij de haven aangekomen bleek dat ‘onze’ boot gecharterd was en op het punt stond te vertrekken, rond half 10. Dus dat werd hem niet voor vandaag. Er liggen zo’n 10 boten daar, allen met verschillende opties. Één maatschappij voer hetzelfde programma om 10 uur. Dus nadat we de fietsen gestald hadden konden we gelijk aan boord.

 Hier een foto met het hoekje van de diverse toeristen boten.

Precies om 10 uur vertrokken we, er was de mogelijkheid om onderdeks (overdekt) of bovendeks plaats te nemen. Er was een man of 50 aan boord. Vanwege de zon bleven we in eerste instantie onderdeks. De boot voer, met een flinke snelheid, langs de kust. Regelmatig kregen we commentaar in het italiaans, engels en duits over wat er te zien was.
Na een dik half uur pikten we nog een aantal passagiers op. De kaap om en aanvaren op de toegang tot de Neptunus grotten. Deze zijn in de 50-tiger jaar van de vorige eeuw pas ontdekt. De makkelijkste manier om hier te komen is per boot. Er is een trap, vanaf een parkeerterrein. Echter die trap, vrij steil, is 664 treden, eerst naar beneden, en terug…. weer omhoog.
Bij de grotten geland, mochten we nog een keer betalen voor de toegang van de grotten. We gingen met een grote groep, ganzenpas, de grot in. Grotendeels uitgelicht, voorzien van speakers en een gids met een draadloze microfoon, kregen we informatie in wel 4 talen op één toon. Gelukkig was de grot op zochzelf erg mooi, dat commentaar voegde niet veel toe.

Een klein uur werden we rondgeleid, imposant…
Bij terugkomst liepen de ganzen weer de boot op. Opnieuw vlak langs de kust, een aantal passagiers afzetten en retour Alghero.

In de middag verbleven we op de camping. Wilma op een strandstoel, ik hier en daar, waarbij ik ook nog gesnorkelt heb.
Voor het avondeten haalden we benodigdheden bij de Conad. Het werd salade met stokbrood en gebraden kippenpoten.
Na het eten wat afwassen, opruimen, waterhalen, fiets inleveren etc. Morgen vertrekken we naar het noorden, richting Palau. Naar welke camping is nog niet duidelijk. Er staan er 2 op het lijstje. De finale keuze word morgenochtend gemaakt. 

Edited with BlogPad Pro

Dag 7, Bosa

Vandaag staat op de planning om naar Bosa te gaan. Een kleiner plaatsje, op een uur rijden, aan de kust, doorsneden door een rivier. Ook zouden we proberen om rond 1o uur klaar te zijn om te vertrekken. Brood en fruit was er nog. Dus alles zat mee. Na koffie, thee, douchen, opruimen en alle spullen bij elkaar zoeken konden we om 10 uur vertrekken.

Afgelopen nacht hebben we ook al profijt gehad van het chemisch toilet. Vanochtend vond ik hem terug met bril, een leesbril wel te verstaan. Je maakt wat mee.

 Op weg naar Bosa reden we grotendeels over een kustweg. Op meerdere plaatsen stonden auto’s geparkeerd bij mooie stranden. Over Bosa lezen we dat het niet zo toeristisch is, visvangst, de rivier is belangrijk, oud centrum, en handvaardigheid zijn keywoorden die genoemd worden. Na wat rondzoeken met TomTom, waar parkeer je in een stad die je nog niet kent? Vinden we een parkeerplaats bij de begraafplaats. Vlakbij het historisc centrum en bij de weg naar het kasteel.

In het oude centrum krijgen we een aardig idee over het stadje. O.a. de handvaardigheid. Een straat vol met oma’s aan het handwerken.

Na een heerlijk kopje koffie liepen we nog een tijdje door het centrum van Bosa. Vanaf de brug over de rivier maakte ik bijgaande foto. Linksboven het Castello van Bosa.

Aan de onderkant, bijna Utrechtse gracht, de aanlegplaats voor de vissersboten. In het midden één van de vele kerken van Bosa.
We liepen het centrum nogmaals door en vroegen toen naar de weg, voor voetgangers naar het Castello.

Uiteraard heeft Bosa ook meerdere pleintje met terrassen.
Vanuit het centrum liepen we tussen de huizen door naar boven naar het Castello. Van boven de huizengrens was het nog 2 haakse bochten en toen stonden we bij het toegangshek van het kasteel. Nog een flinke trap omhoog en we konden het ommuurde deel in. Wel tegen achterlating van € 4 pp. Van het kasteel was niet veel meerover, de ommuuring was gerestaureerd, wat restte was het uitzicht over de heuvels en over Bosa richting de zee. Best wel mooi eigenlijk.

Vanaf de ommuuring viel ons oog op een middeleeuwse toren aan de zeekant.  Een plek om te lunchen? We liepen terug naar beneden om de auto te halen, die mocht ook mee. Met de auto en met behulp van TomTom reden we naar de middeleeuwse toren. Bij de toren zelf was het deels militair terrein, vlakbij was een straat met allemaal restaurants. Nadat we de auto, betaald, hadden kunnen parkeren kozen we een restaurant uit. Met seafood starters een gebakken plak kaas en het verplichte brood ( deels harde crackers) en wat koels te drinken, vulden we onze magen.
Na nog even nagenoten te hebben vertrokken we via Bosa, voor nog een paar foto’s, terig naar Alghero.

In Alghero was het tijd om nog even naar de haven bij de oude stad te gaan. Dit om te informeren naar de boottochtjes naar de grotten van Neptunus, voor morgen.
Aansluitend gingen we een grote Conad in voor enkele boodschappen. Beladen met flessen water en ice tea fietsten we richting de camping terug. Bij een ‘friettent’ anex broodjeszaak kochten we een broodje worst met sla en een broodje hamburger met friet (beiden tussen het broodje). Deze werden op de camping genuttigd.

Na het douchen zochten we het bed op. Ondanks de krachtinspanningen van de baby van de buren, 9 maanden en er komen tandjes door, hebben we goed geslapen 

Edited with BlogPad Pro