Een regendag, de eerste echte, van deze vakantie. Tot een uur of 11 ging het nog wel, maar daarna bleef het tot een uur of 5 regenen. Niet altijd even hard. Soms dacht je, ok, het kan wel even. Gauw even een boodschap doen, of een frisse neus halen. Maar voor je terug was was het er weer REGEN.

Het water gutst dan over de paden van de camping. Gelukkig is het met een caravan dus gewoon droog, maar zo’n dag hangen in dat ding is ook niet alles.

Hier, aan het einde van de middag, ging het alweer. Het pad is nog nat en er liggen nog plassen.

Rond 5en begon ik met de voorbereiding van de pasta. Naast de ‘courgette’ sneed ik ook de komkommer mee. Advies van de buren, die was dat de dag ervoor ook bevallen. De saus, voor 3 dagen zag er prima uit.

Na het eten, met een glas wijn, nog even wat rondgelopen in Levanto, de zon liet zich na deze regendag toch ook nog even zien.

Levanto staat ook bekent om zijn surfgolven. Niet altijd, gelukkig, maar als ze er zijn… De zwarte puntjes in zee zijn allemaal mensen in een wetsuite met een surfplank. Wachtend op DE golf.

Morgen, als het weer het toelaat wandelen, misschien van Portovenere naar Riomaggiore. Een mooi stuk, met een klim van 500 meter aan het begin, die ik al 3 keer in omgekeerde volgorde gelopen heb.

Uurtje of 4-5 over ongeveer 10 km hemelsbreed.

Bij het blauwe pijltje zit ik nu, camping. De zwarte stippellijn is de trein. Voor Portovenere neem je de trein van Levanto naar La Spezia, en vandaar de bus naar Portovenere. Vanaf Riomaggiore kan je dan met de trein weer naar Levanto.

Lucca was nog niet echt wakker of ik was al onderweg, viel wel mee hoor, 20 over 9 op weg.

Iets na 11en kwam ik aan op Camping Acqua Dolce. En er was plaats. Gelukkig, dit is de 9de keer in Levanto en de 5 de keer op deze camping. De 4 andere keren stond ik op een andere camping. Die ligt echter minder gunstig. Bij Acqua Dolce loop je de poort uit, en in 4 a 5 honderd meter sta je of in zee of tussen de winkels etc. Het station is en 10 á 15 minuten lopen. De andere camping zit vlakbij het station en dus een 10 á 15 minuten van het strand.

Na de lunch was het tijd voor wat inkopen. Groente voor de pasta saus van morgen. Held dat ik ben, neem wortelen, uien, iets wat op courgette lijkt en nog iets. Blijken de courgettes komkommer te zijn en de ‘nog iets’ lijken courgette’s te zijn. M’n hulplijn heeft nog niet gereageerd, dus de pastasaus komt morgen aan de beurt.

Na de boodschappen een rondje langs het strand gelopen, met een italiaans ijsje. Daarna iets van een siësta poging met wat bookreader lezen. En daarna wat foto’s gemaakt van het strand enzo.

Morgen gaat het regenen, het wandelen wacht nog even op maandag en/of dinsdag.

Zoals in de meeste italiaanse badplaatsen is een groot deel van het strand verpacht. Gelukkig is er genoeg vrij strand over.

Boven het fort, dan een aantal magnifieke villa’s en helemaal onder het strand etc. van de lokale vissers.

Middeleeuwse kerk vlak bij de camping.

Voor dinner was er een tonijn pizza, afgehaald bij het restaurant van de camping. Weg gespoeld met een Blonde van Leffe. Daarna, om het af te leren, nog een italiaans ijsje in de stad.

Morgen regen, dus maar zien wat dan verder te doen. Misschien wel zwemmen in zee ofzo. Morgenavond pasta met italiaanse groenten.

Na douchen, ontbijt etc. vertrok ik naar Lucca. Eerst bergafwaarts, richting de snelweg. Apart, de ene bocht na de ander en net als op de heenweg soms in z’n 3, vaker in z’n 2. De fietser voor me had alle ruimte, ik haalde toch niet in.

In 3 kwartier was ik Lucca, bij de camperplaats heb ik al eerder met de camper gestaan. Tegenwoordig mag je er ook met de caravan staan. Verder is er in Lucca geen camping.

Na aankomst eerst even de stad in, uiteraard op de fiets. Lekker rondgekeken en postzegels gehaald. Marcel is morgen jarig, en ook een kaart voor broer en zus. Het viel me op, het was ondertussen na 12en, dat het druk bleef en dat de meeste winkels open waren. Lucca doet me een beetje aan Utrecht denken. Veel leuke winkels, kleine straatjes etc.

Piazza Amfiteatro, gezien door één van de toegangspoorten.

Het mozaïek op de San Frediano kerk.

Ik had ondertussen alweer heel wat foto’s gemaakt. In de loop van de middag ben ik nog even teruggeweest om de telelens weg te brengen en het statief op te halen.

Van de camping eigenaar had ik gehoord dat er ‘s-avonds een ‘kruistocht’ gehouden werd in de stad. De voorbereidingen waren al goed te zien. Overal werden met zwaar materiaal kaarsen aan de wanden van de huizen aangebracht. Later in de middag werden deze, ook weer met zwaar materiaal, allemaal aangestoken. Duizenden.

Na wat gegeten te hebben ben ik bij de San Michele in Foro kerk gaan staan tot het donker genoeg was om het effect op de foto te kunnen zien van, in het geval van de kerk, alle aangebrachte vuurpotten.

Al het geel is vuur van de vuurpotten. De foto lijkt licht, maar dat komt omdat de foto meerdere seconden belicht is ipv een honderste van een seconde of minder  (zoals bij een foto overdag). Het was hier dus donker.

Hierna ben ik de kruistocht op gaan zoeken. Hier liepen heel veel groeperingen bij mee. Brandweer, rode kruis etc, kerkelijke groeperingen en ook scholen. Honderden, zo niet meer, mensen liepen hierbij mee. Indrukwekkend.

De hoofdrolspeler, het kruis.

Enkele van de deelnemers. Wat kijkt die ene mooi aandachtig. Gelukje voor de fotograaf.

Na een tijdje lukte het me terug te komen op de route naar mijn fiets. Deze tocht kon nog wel even duren.

Morgen naar Levanto bij de Cinque Terre. En dan is ook de 2de week vakantie om.

De dag begon vochtig, flink geregent vannacht. Toen ik om 6 uur even naar het toilet liep liep ik letterlijk in de (mistige) wolken. Rond 8 uur begon de zon al aardig zijn best te doen, gelukkig.

Om een uur of 10 vertrok ik naar Vinci. Bij Vinci in de buurt staat het huis waar die geboren is. In Vinci zelf  is een klein museum met modellen, foto’s van enkele van zijn ontwerpen etc. Voor € 7 is dit te bezichtigen. Het grootste deel van alle beschrijvingen is echter alleen in het italiaans. Bij een aantal, waarschijnlijk recentere, toevoegingen is het 2-talig, engels en italiaans. Het is inderdaad indrukwekkend waar die zich allemaal mee bezig heeft gehouden. In sommige gevallen puur een, niet werkend, ontwerp, maar ook heel veel praktische zaken. Vaak gericht op b.v. de bouw, wapens, schepen etc. Voor één zaak had die niet echt een oplossing, zo te zien op de foto.

Dakpannen in Vinci, waarschijnlijk heeft Leonardo nooit een helicopterview op dit probleem gehad.

Uitzicht vanaf de toren van het Leonardo da Vinci museum in Vinci.

Kunstwerk bij de ingang van het museum.

Na een goed uur was ik er wel door, na nog wat foto’s gemaakt te hebben van Vinci. In het museum mochten geen foto’s gemaakt worden. Ik dacht dat patenten na 50 jaar verliepen. Zo en zo heeft Leonardo zelf daar toch al niets meer aan.

Terug voor de lunch naar de camping. Weer heerlijk, en in het zonnetje, verder gelezen in Karen Slaughter. Rond 3en nog even bij het zwembad in de zon gelegen en, voor de vorm, één baantje gezwommen. Water was erg fris.

Hierna vertrok ik naar Pistoia. Hier was ik één keer geweest, midden op de dag, en toen was er letterlijk geen kip op straat, laat staan mensen. Dit keer, iets later in de middag, waren er nog steeds geen kippen op de been, maar in iedergeval meer mensen.

Op het piazza del Duome staat rechts de Battistero di San Giovanni en links de 67 meter hoge campanile van de Duomo di San Zero. De foto is genomen onder een van de bogen van het Palazzo del Comune.

Het was dit keer niet alleen drukker, er waren ook veel meer winkels open en ook een fruit- en groente markt. De kleine straatjes rond het piazza del Duome zien er erg gezellig uit.

Een ander mooi gebouw is Ospedale del Ceppo, ziekenhuis van de armen. Dit gebouw is getooid met een 8-tal terracotta voorstellingen. Hierbij één van de acht. In de boeken worden er 7 genoemd, maar als je links om het hoekje kijkt, zie je daar de 8ste.

Barmhartige monikken aan het werk.

Daar blijven ze wel vanaf. Heel Toscane staat vol met de meest mooie oude deuren en oude deurknoppen en deurkloppers. Alleen daar zou je al een boek vol van kunnen fotograferen.

Na een stuk pizza was het alweer tijd om terug naar de camping te gaan. Morgen naar Lucca.

Vannacht heeft het geregent, heerlijk met de Feeling. Geen nat tentdoek etc. Hooguit natte voetstappen op de deurmat 😉 Op de fiets haalde ik bij de alimentaire, zeg maar buurtwinkel, m’n brood voor vandaag. 2 witte en een grote bruine. Na het ontbijt met cappucinno vertrok ik rond half 10 naar de volgende camping. Barco Reale in Lamporecchio. Dit ligt tussen Pistoia en Vinci. Inderdaad de vermoedelijke geboorteplaats van Leonardo di Caprio eh, da Vinci.

Rond half 11 stond ik op de camping. Met een nog nageurende koppelingsplaat. Het stukje over de camping was een beproeving. Volgende keer laat ik de Feeling wel omhoogslepen. Volgens de folder was dat gratis, wat dus eigenlijk ook betekend dat het nodig is.

Voor de rest van de dag heb ik eigenlijk niet zoveel gedaan. Gelukkig scheen de zon weer, maar het waaide aardig, voelde daardoor in de schaduw best fris aan. Waardoor effe zwemmen me ook (nog) niet zo’n goed idee leek. Alhoewel het zwembad er wel zeer aantrekkelijk uitziet.  Maar ja, de watertemperatuur is net zo belangrijk, en die werkte niet mee.

Ziet er toch niet slecht uit.

Er waren wel wat waaghalzen, maar de meesten waren aan het zonnen met warme kleding aan.

Aan het einde van de middag heb ik nog brood voor morgen besteld. Na een lekkere bak soep en brood met kaas heb ik verder vooral lekker gelezen. Morgen nieuwe dag. Denk dat ik in iedergeval naar Vinci ga, en wellicht ook nog naar Pistoia.

Vandaag tijd om 2 plaatsen aan te doen, waar ik al eens eerder geweest was. In Cortona één keer, en toen regende het. In Florence toch wel 3 of 4 keer. 2 keer op camping Michelangelo en één of twee keer met de bus vanuit een andere plaats/camping. Reden om terug te gaan, dezelfde reden als waarom ik überhaupt weer naar Toscane ben gegaan dit jaar, foto’s met m’n huidige camera maken.

Net voor 10en was ik in Cortona, maar een 45 minuten rijden van Arezzo via provinciale wegen. Leek het voordat ik in Cortona was nog een grauwe dag te worden, eenmaal boven in Cortona deed de zon zijn best weer. Cortona is gebouwd voor klimgeiten. Vorige keer was ik min of meer alleen in de hoofdstraat (Via Nazionale) geweest, hetgeen al een behoorlijke klim vanaf de stadsrand en de parkeerplaatsen af is.

Stadhuis aan het einde, of het begin, van de Via Nazionale.

Dit keer ben ik verder omhoog geklauterd tot bij de kerk bovenop, bij het klooster van de kerk heb ik nog geïnformeert, maar er waren geen vacatures meer (geloof ik).

Van boven, vlakbij de kerk met klooster, naar beneden, de kerktoren is ongeveer zelfde niveau als Via Nazionale.

In Cortona zijn eigenlijk, naast de gewone toeristenwinkels zeer veel leuke winkels, met kunst en ook spullen ivm het Etruskische verleden. Ik heb een mooi boek gekocht met heel veel foto’s van markante punten in Toscane. Kan ik nog eens nakijken hoe een echte fotograaf dat doet.

Het begint trouwens te miezeren terwijl ik dit schrijf.

Na geluncht te hebben op de camping, waarbij ik ivm mijn vertrek morgen alvast e.e.a. opgeruimt heb, zocht ik de vertrektijd van de trein naar Florence (Firenze dus) in de italaanse treinen app op. Om de sneltrein te kunnen halen, scheelt de helft bijna, van minder dan een uur naar dik anderhalf uur, snel naar Arezzo. Op mijn, ondertussen vaste, gratis (afkloppen, nog geen boete), parkeerstek zette ik de Swift weer neer, vandaar was het 5 minuten lopen naar het station. Na wat ruzie met de kaartjescomputer, waarna ze het allemaal niet meer deden, toch maar een kaartje bij het loket gekocht. Voor € 7,90 mocht ik mee, enkeltje.

In Florence spoedde ik mij in de richting van de Duomo voor foto’s. Daarna richting Ponte Vecchio, waarbij ik nog wel even de tijd nam om in de vitrines van U-Boat (horloge merk) te kijken. Net voor de brug links  om bij de volgende brug het water over te steken, en vandaar richting het hoger gelegen Piazziale Michelangiolo te ‘klimmen’. Dat kost echt zweet, in mijn tempo.

Vandaar kun je een aardige panaroma foto maken van Florence.

Panorama van Florence, van links naar rechtsde Ponte Vecchio, Palazzo Vecchio en de Duomo.

I.v.m. het grauwe weer en de kans op regen besloot ik dat een nacht(panorama)foto er vandaag niet in ging zitten. Daarom vertrok ik na een tijdje weer richting de Ponte Vecchio. Daar ging ik links om, genoemd in Dan Brown’s Inferno, te zoeken en misschien te kijken naar de (tuinen) Giardino di Boboli.

Helaas, blijf hollander, vind ik € 10 wat veel voor een tuinbezoek. Het zag er ook niet echt druk uit.

Daarom maar terug richting Duomo om onderweg nog wat highlights te fotograferen. Waarbij het weer, dreigend, niet echt meehielp.

Palazzo Vecchio, de plaats waar de Medici hun macht heel wat jaartjes uitgeoefend hebben, en daarbij kunst heel veel gestimuleerd hebben. Bij toeval staat ‘David’ ongeveer in het midden van deze foto. Een copy althans.

Na de Duome was het tijd om weer richting station en Arezzo te gaan. Een blik op de app deed me besluiten er een schepje bovenop te doen. En netjes op tijd, met een kaartje uit de automaat, kon ik de sneltrein terug naar Arezzo nemen. In Arezzo stond de Swift kwispelend, bij wijze van spreken, op me te wachten. Een kwartiertje later waren we terug op de camping en 5 minuten later schoof ik aan in het restaurant van de camping. Morgen verkas ik richting Chianti.

Alweer dag 10. Om te voorkomen dat ik in één keer verdrink in al dat moois in Val D’Orcia, besloot ik het voor dit keer hierbij te laten. Rond half 10 vertrok ik naar Arezzo, uurtje later stond in op de volgende camping, een kleine 10 km van hartje Arezzo af. Kleine verrassing, ook deze camping heeft een mooi zwembad en zonder chloor.

Nadat iemand het nodig vond mijn feelings behoorlijk negatief de raken vervolgde ik m’n dag in Arezzo. Eerst ‘s-ochtends nog even wat foto’s gemaakt in de stad waar de film “La Vitta è Bella” deels werd opgenomen.

Het bekende ( uit de film) Piazza Grande van Arezzo.

Maandag wasdag? Je zou er maar wat van in je eten krijgen.

Na de lunch, siësta, lezen (eerste Karen Slaughters is uit) en wat zwemmen was het tijd om op zoek te gaan naar een supermarkt. Met wat info van andere gasten en de hulp van Google en TomTom had ik vrij snel de EuroSpar gevonden. Met yoghurt en ice tea kon ik terug naar de camping.

Na het eten van de derde en laatste portie kip tandoori begon de zon al aardig te zakken. Tijd voor een paar foto’ van Arezzo bij nacht.

Opnieuw het Piazza Grande dat ik nu in m’n eentje zo ongeveer ter beschikking had.

Morgen? Plannen voor Cortona en misschien Florence bij nacht… Eerst de feelings maar weer eens op een rij krijgen. Er zijn mensen die daar erg makkelijk mee om kunnen gaan, als het die van een ander betreft.

Opnieuw een standaard dagje, daarom vooral de afwijkingen. Helaas is de bakker niet open op zondag. Gelukkig had ik nog yoghurt als alternatief.

Na het standaard riedeltje reed ik in de morgen naar Montalcino, een klein uurtje hiervandaan.

Onderweg stopte ik een aantal keren ivm mooie plekjes, o.a. deze:

De horizontale ‘boog’ streepjes klopt, ligt niet aan je scherm. Hoogspanningsleidingen zijn ook in Toscane te vinden. Op de achtergrond de Monte Amiata.

In Montalcino begon het zo waar een beetje te regenen. Een groot deel van Montalcino bestaat vooral uit wijnwinkels alwaar de beroemde brunello wijn per fles of doos verkocht word. Naast deze winkels staat er op bijna elke hoek wel een kerk, groot, klein, of hoog en smal.

Een van de vele kerken in Montalcino

Ook Montalcino is een plaats bovenop een heuveltop, hier kom je dan ook met flinke kuitspieren vandaan.

Op de terugweg naar de camping ben ik nog even gestopt in San Quirico D’Orcia. Wat kleiner dan Montalcino maar weer groter dan Cetona.

Doorkijkje in San Quirico D’Orcia.

Bij terukomst in Sarteano bleek daar ook markt te zijn. Een broodje met gebakken vlees werd de lunch voor vandaag. Na Siësta en zwemmen heb ik nog een rondje groene wegen (de interessante wegen) gereden. Hierbij kwam ik o.a. in Chianciano Terme, Montepulciano en Pienza.

Morgen naar Arezzo

Zaterdag, een vrij rustige dag. Na het standaard ochtend ritueel, inclusief een zaterdag Telegraaf, opnieuw zonder ‘vrouw’. Blijkbaar exporteert de telegraaf ‘vrouw’ niet. Jammer.

Was het tijd voor wat rustige dingen.

In de ochtend ben ik naar Cetona gegaan, een klein dorje, 10 minuten rijden van hier. Ik had gezien dat er daar op zaterdag de weekmarkt was. Die was gister in Sarteano, en die had ik ‘gemist’.

De weekmarkt, een kraam of 10, stelde niet zo heel veel voor, het stadje was wel aardig. Fort bovenop de berg, de originele familie is nog eigenaar en bewoont het ook nog, stadje eromheen. Toen het wat groter werd werd er een stadsplein gemaakt met de belangrijke gebouwen eromheen.

Grappig was te zien hoe dorps het allemaal is, hier hebben ze geen toeristen nodig. Ook de ouderdomverzorging doen ze zelf wel op hun manier.

Wie liet er nou vannacht die scheet?

Er moet er niet nog één bijkomen, daar is de bank niet op berekent.

Bij de plaatselijke supermarkt kocht ik nog een stuk watermeloen. Hij licht lekker koud te worden in de koelkast.

Bij terugkomst op de camping was het wel eens tijd voor een wasje. Grote wasmachines en droger, helaas werd er geen wasmiddel bijgeleverd. Zelf had ik alleen vloeibaar voor een handwasje bij me. Uit eigen ervaring kan ik nu vertellen dat dat niet echt werkt in een wasmachine. Na de droger kon de was op de lijn, want kasdroog is een onbekend begrip hier.

Na de lunch en siësta was het tijd voor de dagelijkse zwembeweging, heerlijk, zou ik thuis ook wel willen hebben, zo’n spawater zwembad. Ondertussen had ik ook de kip en de paprika’s gesneden voor kip tandoori.

En om 6 uur tijd voor nog een rondje foto-locaties. Opnieuw naar Belvedeer, zat me nog een beetje dwars dat ik gister min of meer te laat was. Nu, op tijd, veel foto’s gemaakt, die ik thuis eens goed ga bekijken.

Deze foto heb ik wat extra nabewerkt om er nog iets meer sfeer aan mee te geven.

Belvedere bij een langzaam ondergaande zon.

Onderweg naar Belveder was ik nog een ander plekje tegengekomen, daar er nog genoeg licht was nam ik de kans waar.

Zomaar 2 cypressen, na een fikse terreinwandeling.

Wat er net niet opstaat, 1 minuut voordat ik m’n camera gereed had liepen hier 2 herten, reeën over de kam van de berg langs de cypressen. Echt een gemiste kans.

Na de standaard riedel, opstaan douchen, ontbijten (multi cereale, bruine veel zaadjes bollen) vertrok ik om iets na 9en op zoek naar min of meer bekende fotolocaties. Via een app op de iPad heb ik een verzameling locaties hier in Toscane, met voorbeeldfoto’s en tips. Vooral die laatste zijn handig.

Komt eropneer dat de beste foto’s rond zonsopgang en zonsondergang gemaakt kunnen worden. Landschapsfoto’s uiteraard.

In de ochtend ben ik langs de beroemde zigzag van cypressen, misschien wel de beroemdste, gegaan bij La Foce. Hier was ik al eens eerder geweest, maar nu had ik de tijd aan mezelf om de ‘juiste’ plek te vinden vanwaar ik een foto kon maken. Dat lijkt eenvoudig, maar…. niet dus. Zeker als je zonder zoomlens, vaak de betere lichtgevoeligere lenzen, werkt, zijn je voeten dus de zoom.

In een stadsomgeving is dat soms al niet echt handig, op de harde grove kleiheuvels in deze buurt zijn dan je enkels en je benen de eerste zorg.

Maar ik heb toch een aantal foto’s kunnen maken die net iets af wijken t.o.v. de ansightkaarten.

La Foce, voor de ‘duidelijkheid’ op de meeste ansightkaarten staat uiteraard voornamelijk de zigzagwegen met cypressen. Dit is Koko’s impressie van La Foce.

Daarna had ik een 2-tal locaties bij San Quirico d’Orcia in de buurt. De zon stond toen al vrij hoog, de achtergronden waren dampig, kortom, eerste les, zonsopkomst en zonsondergang zijn de betere tijden.

Het is zo en zo een walhallah van fotgenieke locaties hier in de omgeving. Vaak echter kun je niet even makkelijk stoppen, en naast de weg, vaak wat lager, keiharde opgedroogde kleiblokken, daar wil de Swift niets van weten.

Rond de lunchtijd, kwam er toch doorheen, ben ik nog even gestopt in Pienza. Op zich leuk, maar 100 meter hoofdstraat en dat is het. En dan struikel je over de toeristen die het je onmogelijk maken iets op de foto te zetten zonder andere fotograferende toeristen.

Oeps, nu ik hem in de blog groter zie, niet helemaal scherp. Gelukkig de kaas wel. Pecorini de Pienza, schapenkaas.

Na aankomst op de camping tijd voor de lunch multi cereale broodjes, en boek lezen, siësta.

Om half 5 wat boodschappen gehaald, o.a. kip en paprika voor de kip tandoori morgen. Daarna nog een half uurtje zwemmen.

Tegen 6en, dan heeft de zon z’n langste tijd van de dag al gehad ging ik op weg naar 2 foto locaties, één nieuwe, bij Torrenieri, net boven san Quirico D’Orcia, en ééntje van de ochtend.

Bij de eerste locatie was ik niet de enige, zonder elkaar in de weg te lopen werden de rolletjes volgeschoten. Bij de 2de locatie kwam ik er net iets te laat (zon was al erg ver gezakt) achter dat er een betere positie was voor ‘de’ foto. Er is altijd een betere locatie, zuchtttt.

Ook dit is een plaatje dat je hier veel op ansightkaarten en kalenders ziet. Vlakbij Torrenieri, een crime om er te komen.

Iets aan de late kant, iets te gehaast etc. Belvedere (rechts van het midden), tussen San Quirico D’Orcia en Pienza.

Uiteraard ga ik niet alle +/- 200 foto’s die ik vandaag gemaakt heb hier bij zetten. Of het de beste zijn, ook dat kan ik pas thuis echt bekijken. Maar het was een zeer leerzame dag vandaag. Zoals al eens eerder gezegt, misschien niet hier, maar fotograferen is een zaak van geduld. Wat inhoud dat ik nog heel wat te leren heb. Maar het is het waard, zoals op een dag als vandaag.