Dag 6, Sarteano

Om 7 uur opgestaan met om 8 uur een panini met cappucinno geserveerd uit de Feeling.

Op deze camping dien je om 10 uur de camping verlaten te hebben, anders betaal je een dag extra.

Uiteraard verschilt deze tijd per camping. Dus wel even iets om in de gaten te houden.

Zo rond half 10 was ik er klaar voor en vertrok ik vanuit San Gimignano naar Sarteano. Sarteano is nu niet direct een plaats die in de top 10 van de best bezochte plaatsen van Toscane staat. Maar in dit deel van Toscane, onder Siena, zijn de campings als vingers aan één hand te tellen. Daarnaast binnen 30-50 km vind je o.a. Chiusi, Montepulciano,Asciano, Pienza, Monticiano, Val D’Orcia, Le Crete Senesse, La Foce etc. Kortom een goeie uitvalsbasis voor veel fotogenieke Toscaanse landschappen.

Na een uurtje of 2 rijden was ik er, en, best een mooie camping. Moest ook wel, in het hoofdseizoen betaal je hier al gauw € 70 per overnachting. Maar dan heb je ook 3 zwembaden gevuld met ongezuiverd bronwater met een constante temperatuur van 24 graden, Wifi, ruime plekken ( voor italiaanse begrippen) etc. Nu € 30 euro, en blijf ik 7 dagen, dan betaal ik er 6, waarmee de prijs per nacht op € 25 komt.

Dat betaal ik bij de vorige plaatsen ook, als ik WiFi meetel.

Na de lunch was het tijd voor een kort rondje door het stadje/dorp zelf. Dat was al snel duidelijk, zeker ook fotogeniek, maar alles dicht en rustig. Tijd voor de siësta dus.

Impressie van één van de 3 zwembaden

Na de siësta heb ik eerst nog wat foto’s in het stadje gemaakt. Aangezien ik nog geen verder plannen had, het weer behoorlijk warm was geworden (34 C), lokte het zwembad aan. Nou lijkt 24 graden heel wat, maar probeer het maar eens uit onder de douche met de thermostaatkraan. Je voet seint echt NEE KOUD door naar boven. Tja, wie is er dan de baas? Toch maar erdoorheen, en dan is het best aangenaam. En niet alleen de temperatuur, wat te denken van bronwater, dus geen chloor, heerlijk. Alsof je in een groot bad met spa-water zwemt.

Na een half uurtje wat ploeteren was het tijd om op te drogen in het namiddag zonnetje.

Castello van Sarteano bij nacht. Weet niet of het te zien is, rechts boven, wit streepje. Een ster, maar door de belichtingstijd van 20 seconden en het draaien van de aarde, word een stip een streepje.

Na het tweede deel van de romige tomatensoep met een panini met kaas (en dit keer ice tea) werd het tijd voor plannen te maken voor morgen. Maar dat is nog een verrassing, ook voor mij.

Ook in het rustige Sarteano raast het leven je soms voorbij. Wegpiraten, apen (voertuig heet Ape).

Dag 5, San Gimignano en Siena (by night).

Een relatief rustige dag, die ergens tussen 6 en 7 begon. Relatief rustig, mede in verband met de te verwachte temperatuur van 34 graden, en geen onbekende bestemmingen vandaag.

Na het douchen en ontbijten vertrok ik op de fiets naar San Gimignano, om nog wat foto’s te kunnen maken en wat rond te lopen voor de grote toeristendrukte.

Torens genoeg in San Gimignano, daar voel je je klein bij, daar ga je voor zitten. Respect!!

Dat is allemaal aardig gelukt. Ik sprak nog even met de dwarsfluitspeler van gisteravond. Aardige man, woont en speelt hier al een aardig aantal jaartjes. Vroeg me alleen af of die nu weer of nog dronken was…

Vanochtend heb ik ook wat meer de zijstraatjes bezocht en het fort Rocca. M’n fiets parkeer ik elke keer bij de Coop, aan het begin van het dorp. Dit keer moest ik wel naar binnen. ik had nog een oplader van m’n vorige Oral-B, en dacht handig te zijn door deze in de caravan te leggen. Helaas toch een andere aansluiting, m’n huidige tandenborstel past dus niet.

Zo’n balkon, in San Gimignano, gun je toch iedereen (vooral jezelf ;-))

Na de lunch en de ondertussen gebruikelijke siësta vertrok ik tegen 4en met de auto richting Siena. Wilde vooral wat nachtfoto’s maken van de Duomo en Piazza del Campo (HET plein). Na een klein uurtje was ik in Siena, bij parkeergarage Santa Catarina. Middels een 5-tal roltrappen kom je bijna achter de Duomo de stad dan binnen. Ideaal dus.

Na wat foto’s gemaakt te hebben van buiten de Duomo kocht ik een kaartje om ook naar binnen te kunnen. Ook binnen wat foto’s gemaakt. Dit keer geen kaarsje opgestoken. Vorige keer zagen we dat de kaarsjes binnen 2 minuten weer verwijderd werden en weggegooit werden.  Niet goed voor het eventuele nog aanwezige geloof.

Na de Duomo uiteraard ook wat foto’s gemaakt van Piazza del Campo, het schelpvormige plein en van het stadhuis met de hoge toren.

Voor diner voedde ik me met een stuk salami pizza, en later nog met een panini met salami en pecorini. Bij de broodjeszaak had je daarbij toegang tot een balkom, dat gaf weer eens een ander beeld van Piazza del Campo.

Piazza del Campo ‘s-avonds. De rode stenen voelen aangenaam warm van de hele dag zon.

Nadat het eindelijk donker genoeg was heb ik DE nachtfoto’s gemaakt. Ben benieuwd hoe scherp ze zijn, hier zie ik ze alleen op het fototoestel en de foto’s die ik bij de blog zet op de iPad.

Overdag is die vooral wit, maar ‘s-avonds goudkleurig is ook wel apart. Duomo, de kathedraal van Siena.

Ondertussen liep het alweer tegen 9en, tijd om in het donker terug te rijden naar de camping. Zo te lezen heb ik dat overleefd. Morgen rij ik verder naar Sarteano.

Dag 4, San Gimignano

Redelijk bij tijds op, 6 uur, dus alle tijd om op te breken. Ondanks de rust en tijd die er was vloog er toch een verse cappucinno door de tent, eh caravan. Kwestie van teveel tegelijk willen tillen. Ook de foon zeilde door de , oja, caravan. Wat kan melkschuim zich verspreiden. En niet alleen dat, bij zo’n kleine caravan bereik je dan ook bijna alle plekjes. Baalde vooral van de zitbanken, maar er zit scotchguard op, dus ze moeten wat kunnen hebben.

Na een nieuwe verse cappucinno en ontbijt was ik om 9:15 klaar voor vertrek.

Via een B-weg verplaatste ik me naar San Gimignano, meestal bergafwaarts in z’n 2. Gelukkig was er verder geen kip op de weg, dus ik voelde me net Remi.

Vlak voor San Gimignano nog gestopt voor een foto, maar later heb ik mooiere kunnen maken van de skyline.

De ‘skyline’ van San Gimignano, in de middag vlakbij de camping gemaakt. Toendertijd gold al, de mijne is groter dan de jouwe.

Iets na 10 kwam ik aan op Camping Boschetto di Piemma. Er was nog genoeg keuze, dus het werd een schaduwrijke plek, onder een boom. Hoop alleen dat het niet weer een Els is.  Er komt wel een hoop troep vanaf.

Na het opzetten van de Feeling, waterpas, anders loopt het water in de gootsteen niet netjes weg, en ook de boter in de koekenpan gaat dan een eigen leven leiden. Stoel met tafel etc. was het alweer tijd voor lunch. Op deze camping heb ik daarvoor 2 bruine bollen brood kunnen kopen.

Na de lunch, toen was het al 30 graden, tijd voor een boek en wat rusten. Sïesta dus.

Om een uur of half vijf was het welletjes, op de pedalen en naar San Gimignano zelf. Kleine 2 kilometer fietsen en dan nog een stukje omhoog lopen. Enige ‘doel’ voor vandaag, foto’s maken.

Ik denk dat David een trendbreuk was, ‘klein’ maar fijn!

Na een kleine 2 uur en een ijsje weer terug naar de Camping. Diner, romige tomatensoep met een bruine bol met kaas afgeblust met een blikje shandy.

Na de afwas nog even terug voor wat nachtfoto’s. Helaas, bij aankomst merk ik dat het (onmisbare) statief nog op de camping lag.  Volgende keer beter. Toch maar een paar foto’s vanaf een muurtje gemaakt en verder van een dwarsfluit genoten die wat toepasselijke muziek speelde.

San Gimignano bij nacht, zonder statief.

Best om aan te horen.

Tijd om dit blog aan te vullen, dus terug naar de Camping.

Dag 3, Volterra

Vandaag redelijk normale tijd op. Net voor 6en. Scheelt, er staat hier maar één kerk, en… die laat niet van zich horen.  Hij staat wel heel dichtbij, hij waakt over ons, denk ik dan maar.

Camping Le Balze ( Volterra), in het midden de Suzi, rechts boven ‘ de kerk’  die over de camping waakt.

Tijd te over om lekker Simone van der Vlugt verder te lezen op de foon. Lekkere cappucinno te maken, heet water uit water koker, melkschuim uit melkopschuimer en espresso(poeder) van Moccona. Genoeg stopcontacten in de keuken van de Feeling.

Vlakbij de camping is een warme bakker, 3 panini integrali (bruine broodjes dus ) gekocht voor ontbijt en lunch. Na douchen, ontbijt en nog een cappucinno tijd voor een stadswandeling in Volterra.

Ik heb een setje kaartjes bij me met wandelingen in Toscane. Voor Volterra zitten er 2 bij, ene kant tekst, andere kant kaartje.

Één van de 2 Volterra wandelingen.

Met de fotocamera in de aanslag loop ik eerst van de ene kant van Volterra naar de andere kant. Bij het fort van de Medici, nu gevangenis, start de wandeling. Leuk, een aantal gebouwen kende ik al, maar nu wat meer info en namen, zoals het massage museum, museo tortura etc. Ook een aantal verrassende nieuwe plekjes. Hoe ‘klein’ Volterra ook is, er zijn nog heel veel plekjes te ontdekken.

Doorkijkje in Volterra, rond punt 7.

Na de wandeling terug naar de camping, lunchen en dan effe uitbuiken, sïesta, appen, boek lezen etc.Het is behoorlijk warm, tot 29 graden in de caravan, maar de ventilator maakt het enigszins aangenaam.

Rond vieren nog even een kijkje gedaan in de supermarkt (Conad). Wat bananen, appels, wijntje en lange vingers meegenomen.

Tegen vijfen opnieuw naar de binnenstad getogen. Nu ook met de telelens. Rond deze tijd begint te temperatuur in iedergeval wat aangenamer te worden.

Naast een ijsje liet ik me overvallen door het dagmenu van het restaurantje. Dacht ik eerst aan een afhaalpizza, werd het Ravioli met percorini en peer, en een glas Rosso de Montepulciano.

Dit is best een verrassende keuze, aangezien ik geen idee had wat er met ravioli op m’n bord zou komen. Gebrek aan opvoeding? Dat viel dus mee, zo te zien zat er o.a. spinazie in de vulling.

Na nog een paar laatste foto’s tijd om terug te gaan naar de camping. Morgen vertrek ik naar San Gimignano. Hier zo’n 30 km vandaan, in de richting van Siena. Ik zou er overdag met de auto naar toe kunnen gaan, maar aangezien ik ook nachtfoto’s wil maken is het slimmer je bed om de hoek te hebben.

Morgen dus weer verder en route. Nu alvast wat zaakjes afbreken en opruimen, en deze blog op het net zien te krijgen.

PS het internet tegoed is op voor deze week, dus reacties kunnen wat langer duren.

Dag 2, Aankomst in Toscane (Volterra).

Vandaag om half negen vertrokken. Was echter al om 4 uur op. Kwam er achter dat er 4 kerken in de buurt zijn, die asynchroon de klokken luiden om het uur. Dat is dus 16 keer om 4 uur ‘s-nachts.

Om 6 uur was ook opnieuw wakker, nu maar eruit en klein uurtje gewandeld. De maan was mijn compaan.

Een van de kerken bij camping Riorana, ‘s-ochtends vroeg.

Het was een behoorlijk zonnige dag, die begon met 17 graden in Zwitserland, en bij aankomst bij de camping Le Balze in Volterra stond de thermometer op 31 graden.

Na het ‘opzetten’ van de caravan, luifel, tafel, stoel, water halen etc. Was het tijd voor een verkenningsrondje Volterra. Even op de fiets… bah wat viel dat tegen. Ben hier 2 keer eerder geweest, maar was helemaal vergeten dat je toch nog een stuk omhoog moet, voor je door de oude stadspoort het oude gedeelte in kan. Gelukkig heb je op de terugweg meer aan een fiets.

Het stadsplein was tot 8 uur afgesloten ivm een besloten feest. Dat haal ik nog wel in.Met het eerste ijsje in de hand terug naar de fiets en naar de camping.

Op de camping de C1000 Nasi Gado Gado opgewarmt en met een Leffe Blonde smaakte dat prima.

Na wat lezen, appen en afwassen was het alweer bijna 8 uur. Tijd om, dit keer lopend, terug te gaan voor wat nachtfoto’s.

Het was heerlijk rustig en lekker koel in de stad. Prima omstandigheden om een uurtje met statief en sluitertijden te experimenteren.

Het stadsplein bij nacht (Volterra).


Het Romeinse amphi theater  aan de rand van de oude stad, nog niet eens zo lang geleden pas ontdekt.

De Feeling is weer klaar voor de nacht. Na Senheim heb ik 2 Toppers (traagschuim) van 80 x 200 cm gekocht. Nu is en het bed makkelijker op te maken, en de relatief wat harde kussens worden zo gecompenseert.

Morgen Volterra bij (warme) dag.

Dag 1, Tot in Zwitserland.

vandaag om 20 over 6 vertrokken richting Toscane. Doel voor vandaag is om voorbij de gotthardtunnel de komen. Ik heb een camping op het oog ter hoogte van Bellinzona. De vraag is hoe gaat het met de Giant Suzuki en de Feeling bij serieuze heuvels en bergen?

Dat gaat, de Hunsrück, na het Moseltahl, gaat met 80 in z’n 3. Ook in Zwitserland is zo nu en dan z’n 3 nodig, maar al met al is 80 gemiddeld per uur prima te doen.

Drinken doet die dan wel, als ik hem/haar op 100 km/uur probeer te houden word dat 1:10, bij 90 km/uur word al gauw 1:13 of beter. Dus toch een rechtervoet en linker hersenkwab issue.

De uiteindelijke route is via de A61 (Koblenz), A65, E35 (Straatsburg, Colmar, Basel) en dan verder Zwitserland door.

Er was een klein oponthoud voor de Gotthardtunnel, maar voor de rest verliep alles prima.

De Feeling in z’n element, achter de Suzi, in de file voor de Gotthardtunnel.

Bijna was ik doorgereden tot Milaan, anderhalf uur verder, maar nee, Camping Riarena (Cugnasco), een 10 km van de snelweg af (Bellinzona-Sud), is de eindhalte voor vandaag. Rond half zeven kwam ik aan.

Na het neerzetten van de Feeling, stroom aansluiten etc. lokte het restaurant mij met Penne de Sugo Tonne en 2 glazen Rosé, gevolgt door een Cappucinno.

Morgen het restje totaan Volterra, de eerste stop in Toscane.

Camping Riarena, plaats 113

Senheim en druiven.

Alweer zaterdag, de krant in de kampwinkel loopt dit keer wel synchroon, dus tijd voor weer eens een zaterdagkrant. Helaas zonder ‘Vrouw’. 

Na het ontbijt en douchen is het tijd voor boodschappen.  Volgens TomTom is er in Dohr een Lidl. Deze zijn hier in Duitsland vaak en groter en uitgebreider dan in Nederland.

Met pittige runderworstjes, gebakken aardappelen, ananas/kokos yoghurt en pittige ketchup heb ik het eten voor vanavond bij elkaar. In de caravan ligt nog een potje appelmoes van Hak.

Na het uitlezen van Inferno van Dan Brown is het rond 3 uur weer tijd voor wat beweging. Vanaf mijn kampeerplek kijk ik uit op een heuvel vol met wijnstokken. Diverse paden zijn er te zien. Ik probeer daar vanaf de camping naar toe te lopen. Gister zat ik veel te hoog, maar nu, benaderd vanaf de andere kant, lukt het me wel het juiste pad te vinden.

Uitzicht op de haven en de camping bij Senheim, met de Moezel in het midden.


Langs het pad dat ik dit keer volg staan diverse borden met wetenswaardigheden over de wijnbouw. Zo leer ik dat er ondertussen ook rode druiven voor rode wijn verbouwd worden in deze streek. Zou eens tijd worden.

Op dit bord staat aangegeven welke hoeveelheden grond met welke druivensoort er bij Senheim verbouwd worden.


Op de terugweg kom ik door Senheim zelf, mijn aandacht word getrokken door een gouden varken (Schwein) dat in de lucht hangt. Het restaurant wat hierbij hoort heet ‘Schinkenkeller’, wat zoiets als hamkelder betekent. Iets te vrij vertaald zou je ook ‘zwijnenstal’ kunnen denken 😉



Restaurant ‘Schinkenkeller’ in Senheim, zwijnenstal??

Inleiding voor- en nadelen Hymer Feeling 230

Alvorens een aantal voor- en nadelen van de Feeling op te noemen, geef ik eerst aan welke kampeerervaring ik heb.

Naast ruime tentkampeerervaring tijdens 24 jaar scouting, inclusief rugzakkamperen, heb ik 9 jaar met een camper (6,5 meter) gecampeerd.

Het laatste jaar heb ik rondgereden met een vouwwagen, oeps, sorry mr. Holtkamper, een tenttrailer.

Zelf had ik nooit verwacht bij een caravan uit te komen, groot, log, beetje bang en ontzag. Dat niet achter mijn auto.

Het camperen met de camper stopte toen ik vanwege persoonlijke omstandigheden bijna alleen nog er de zomervakantie mee door bracht. De vaste lasten van een camper (wegenbelasting, verzekering, stalling en jaarbeurt) stonden niet meer in verhouding tot de korte gebruiksperiode.

Na een filmpje op RTL’s Campinglife sprak de Holtkamper Astro mij aan.

Ondanks dat ik er maar een jaar gebruik van gemaakt heb was het wel een mooi jaar. Terug naar tentdoek (tussendoor nog 1 jaar met 2-persoonstentje op vakantie geweest), met de luxe van een vast bed (net zoals in de camper).

Ook een hoop meenemen, t.o.v. auto met tent en alle kampeerspullen in de auto.

Toch was de auto, zeker bij de zomervakantie, ook nog vaak vol. Kleding, eten en extra drinken. Een goede koelkast had plaats op de dissel.

Het, voor mij, belangrijkste nadeel van de Astro was echter het tentdoek, en met name de voorwaarde dat dit kurkdroog diende te zijn bij terugkeer. Dit aangezien ik niet de mogelijkheid heb de Astro thuis uit te stallen om te laten drogen.

Dit verhinderde voor mij om er in voor- en naseizoen eropuit te gaan wanneer ik wilde. Een grote beperking dus.

Tijdens het kamperen waren mij de relatief klein Eriba Tourings etc. al eens opgevallen. Terwijl de Astro op marktplaats gezet was begon ik eens voorzichtig rond te kijken. Of en wanneer de Astro verkocht werd was zelfs minder voorspelbaar dan het weer van volgende week.

Al gauw liep ik tegen een aantal zaken op. Zo echt goedkoop waren de Tourings niet, ook de bedden, ben zelf 1,76, waren kleiner dan die van de Astro. Mijn auto, Swift 1.3 92 pk, en maximaal koppel bij 4200 rpm en maximaal 1000kg geremt, werkte ook niet echt mee. Ook bleek, denkend aan voor- en naseizoen, de isolatie van de Tourings net zo oud als het ontwerp. 25 mm piepschuim.

Bij een dealer in de buurt stond naast de Eriba Touring ook een Eriba/Hymer Feeling 230. Lang niet zo’n avontuurlijk uiterlijk als de Astro of de Touring, maar wel binnen de gewichtsgrenzen van de Swift, groot bed, ruime keuken en veel beter geïsoleerd.

Zowel bij de Touring als de Feeling vroeg ik me af, toch wel groot en zwaar. De Astro (leeg 250 Kg)  kon ik, zonodig, net in m’n eentje manoevreren.

Dat zag ik me met deze caravan’s nog niet doen. Tuurlijk helpt iemand je wel als je staat te schutteren in je eentje, maar ja, wat als je in voor- of naseizoen de enige bent? Kortom een mover zou een must zijn. Hetgeen uiteraard het financiële plaatje verder omhoogschroefde.

Toen was de Astro opeens verkocht, het kijken naar een opvolger werd serieuzer. Of het voorbestemd was of niet… er stond al even een nog geen jaar oude Feeling te koop, via een dealer. Ondertussen had ik me ook ingelezen op Caravantrekker.nl, en wist dat de Swift met Feeling theoretisch kon, maar praktisch… op het randje. In z’n 4 naar italië, z’n 5 zou je niet meer aan toe komen. Ok, officieel mag je ook maar 80, iets wat met de Astro ruim te overschrijden was. Dus… eigenlijk wilde ik het eerst wel eens zelf ervaren, gewoon op de snelweg hier in Nederland. Dat heuvel op, Ardennen, Zwitserland minder zouden gaan Alah!

De dealer van de 2dehands Feeling was bereid mij dit te laten ervaren met een nieuwe Feeling, de 2dehands stond ingebouwd in de showroom.

Banggemaakt door Caravantrekker.nl viel het me niet tegen. 80-100 is zeker te doen, tuurlijk, weinig reserve, maar nog steeds, je mag niet harder dan 80-90, en dat ging, ook in z’n 5.

Met als gevolg, de dealer had een deal en ik m’n Feeling.

En niet zomaar een Feeling, nog geen jaar oud, en naast het bijna standaard extra pakket van o.a. 3-pits gasstel (ipv 2), 80 liter koelkast, reservewiel, 40 liter watertank, Trumavent ringverwarming etc. ook nog een lijst met andere extra’s aangebracht door de vorige eigenaar.

Te weten, mover, moveraccu aangesloten als huishoudaccu inclusief booster voor laden accu tijdens rijden, Truma Therme boiler, Truma Ultra Heat electro verwarming gemonteerd in de Truma gaskachel, AlKo krik + kriksteunen, vuilwatertank, Tarp luifel, fietsenrek op de dissel en nog wat zaken. Kortom er bleef weinig te wensen over.

Zelf heb ik nog een kluisje aangebracht, een extra stopcontact zodat ik bij het hoofdeinde een verdeeldoos heb liggen voor het opladen van telefoon etc. Een ventilator achter de koelkast zit nog in de planning. De ruimte is daar zeer beperkt, het monteren in het bovenste rooster van een ventilator gaat niet lukken, hier loopt namelijk een gas??leiding voor langs.

Uiteindelijk toch nog een lange opsomming geworden, waarna nu een lijst met Voor- en nadelen volgt. Uiteraard vanuit mijn perspectief en mijn kampeer- en camperervaring.

Voordeel:

– groot bed, 1,8 bij 2 meter, waardoor je dus ook lange banken hebt.

‘s-middags een tukje op de bank is dan ook geen probleem kwa lengte en breedte

– de keuken, alle ruimte in de kastjes, wat een verschil met de Astro waar alles in kratten onder het bed lag. De ruimte op het werkblad, het deel boven de koelkast is helemaal vrij. Persoonlijk had het gasstel en de wasbak van plaats gewisselt mogen worden. Zodat de warmte en dampen directer door het keukenraam afgevoerd konden worden.

Ook de plankjes naast de koelkast zijn praktisch. Bij mij staan er 2 plastc mandjes in, één met broodbeleg en één met kruiden, koffie, suiker/zoetjes etc. In het derde, kleine vak, ligt het brood van de dag.

– de tafel van de dinette is losstaand en heeft z’n plakje, als die niet gebruikt word, in de kledingkast.

Daarnaast is die ook b.v. buiten te gebruiken. Hij vormt geen noodzakelijk onderdeel van het bed.

– de plank onder het grotte raam, ook bij het hoofdeinde, is ideaal voor een radio/CD speler en alle andere losse attributen als telefoon, tablet etc. Jammer dat daar standaard geen stopcontact zit.

– de ruimte onder de banken is ruim voldoende voor 2 man. Naast de accu van de mover heb ik aan beide kanten een vouwkrat, in de overdwarse ruimte staat links een porta potti ( voor het geval dat)’ in het midden is ruimte voor 2 vouwstoelen, een vouwtafel, een parasol en een Tarp /luifel met stokken.

Nadeel:

– het bed ‘an sich’ ombouwen van bank naar bed en weer terug is een klein kunstje. Het is fijn dat de tafel hierbij geen rol speelt. De tafel heb ik zo en zo, in m’n eentje nog niet gebruikt.

Echter het opmaken van het bed, spanlaken bijna vierkant, wat is voor/zijkant? En het aanbrengen van de lakens op de hoeken is een crime, niet mijn ding. Ben benieuwd hoe anderen dit oplossen.

– daarnaast, de bankkussens zijn prima om op te zitten, maar liggen, ‘s-ochtends merk je wel dat dat toch wel hard is

– het betreden van de Feeling doe je het beste met gebogen hoofd, zonder dit respect kan het een pijnlijke ontmoeting worden

Dit item word nog verder uitgebreid.

De hoogte in.

Vandaag een redelijk luie dag. 

De ochtend begon best wel fris, klam, dampig, de bewolking hing vrij laag. Rond 10en begon de zon het te winnen, daarna was het vrij snel warmer dan gister.

In Bremm heb ik nog geld uit de flappentap gekregen, na enige moeite. Bankpas moest er omgekeerd in, ‘onderkant’ boven. Zo maak je nog eens wat mee.

Rond half 4 leek de ergste hitte verdwenen te zijn (viel dus tegen), tijd voor enige actie. Dit keer wat verder en wat hoger gegaan. Camera en lenzen mee.

Paar foto’s staan hieronder:

Tegen de meeste hellingen staat het uiteraard vol met druiven. Waar moeten al die Weinkellers anders de wijn vandaan halen.


Foto van Senheim en de camping, stukje hoger genomen. Over de Moezel varen vooral passagiersboten, tankers en kolenboten, meestal niet zo klein ook. Om de zoveel kilometers zijn er sluizen.

Zelfs het ‘onkruid’ ziet er best aardig uit.

Voor vanavond stond er kant en klare nasi met kipsaté op het menu, koelverpakking, met een Bitburger om het weg te spoelen.

Morgen wat meer over de Feeling, voor- en nadelen tot-nu-toe.

Terug in Senheim

Vanochtend rond half tien vertrokken naar Senheim, camping Holländischer Hof.

Twintig over twaalf was ik er, ruim een kwartier later dan TomTom voorspelde, op een voorspelde reistijd van 2,5 uur. Niet slecht voor een Swift met aanhang.

Na het ‘opzetten’ van de Feeling lekker rustig m’n Karen Slaughter uitgelezen, en zo nu en dan de binnenkant van m’n ogen bekeken. 

Tegen zessen een pizza van de chef gehaald, tonijn, ananas etc. Met een heerlijk koel glas rosé ging dat prima naar binnen. 

Uitzicht over Ensheim richting de Moezel. Links tussen kerk en brug de haven en de camping.

Tegen achten nog even de heuvel opgeklommen, tot boven de kerk (zie foto vorige keer hieronder).

De zon was druk bezig onder te gaan. Bij terugkomst waren de wolken schitterend roze. De foto hiervan staat nog op het gewone toestel, straks kijken of die ook hier naar toe over kan halen.

Beetje bijgewerkt op de iPad, zonsondergang aan de Moezel gezien vanaf Camping Holländischer Hof (Ensheim).

Toepasselijk of niet, ben verder aan het lezen in Inferno van Dan Brown.