Het werd een dag van verrassingen. Niet al te wereldschokkend, maar toch. Van testkees tot een volle camping.
4-persoons hut in m’n eentje
Ik werd weer veel te vroeg wakker. Half 5, het schip voer rustig zijn gangetje en de hoofdmotor deed ritmisch zijn werk. Nadat verder slapen geen optie leek ben ik maar één dek hoger aan dek gegaan. Ik was niet de enige… Aan stuurboord was in de verte wel wat land of lichten te zien. Aan bakboord begon het in het oosten te dagen. Dat was wel een foto waard. Ik had m’n foon bij me,
Het daagt in het oosten.
dus foto maken. Terug naar de hut, uhhhh, waar is m’n keycard??? Niet in m’n zak, overal gevoeld, zoeken, aan dek, varend met een gangetje van zo’n 30 km/h, staat een frisse bries.. conclusie, bij het pakken van mijn foon is de keycard uit m’n zak gevallen en woehhh, weg…
Tja, wat denk je dan, hoe kom ik m’n hut weer in, en wat als iemand anders de keycard (met een sticker met het hutnummer erop) nou net heeft gevonden??? Het eerste was vrij snel opgelost. In een beenzak zat mijn ticket voor de boot, en bij de receptie kreeg ik alle hulp. Het tweede is gelukkig niet gebeurd, dus alles nog in de hut en met een nieuwe keycard had ik dus weer een lesje geleerd. Beter opbergen zo’n card.
Maar de verrassingen waren nog net voorbij. Ik dacht gister gehoord te hebben dat de aankomst in Arbatax half 8 zou zijn. In mijn hoofd, van de website, had ik 7 uur, dus dat leek redelijk te kloppen. Na douchen, opruimen etc. was het tijd voor koffie en even later 2 jam croissants. We kwamen al wat dichter bij land, dus eens kijken of ik met de mifi al verbinding kon krijgen. Jip, dat lukte, dus even met de foto’s aan de gang en de blog met foto’s updaten.
Ondertussen ook maar vast met TomTom de route naar de camping uitzetten… Olbia??? He??? We zijn bijna bij Olbia en niet bij Arbatax??? Maar eens navragen. Half 8 aankomst Olbia, negen uur vertrek en 1 uur aankomst Arbatax. Tjee, dat was toch anders dan ik in mijn hoofd had. Ergens iets niet goed gelezen. Dus ipv vroeg in de morgen wordt het pas vroeg in de middag.
C’est ca (kan dat 5-je onder de c niet vinden op de PC), dus berusten in al die extra tijd aan boord. Verder met de foto’s, appen en er achter komen dat je testkees was, e-book verder lezen, koffie etc.
Om één uur waren we dan eindelijk wel bij Arbatax. Van te voren had ik al naar campings gekeken. Er zijn er 4. 3 met goede beoordelingen,één met een mindere. Die laatste viel dus af.
De eerste, in Arbatax leek eerst favoriet, dicht bij het stadje etc. Maar uit de beschrijving leek die klein/krap en had een zoutwaterzwembad… De twee andere liggen naaste elkaar, 4 km buiten Arbatax aan een wit strand. Het ene, met een 0.1 hogere beoordeling, had een flink zoetwaterzwembad. Die zou het worden. Dus 10 minuutjes later, bij de camping. Helaas dus, min of meer voor het eerst dat ik dat buiten het hoofdseizoen mee maak, voor mij, en mijn caravan, was hier geen plaats. Jammer, zo’n fris zoetwater zwembad is aan het einde van de middag extra lekker. Dus op naar de buren, en gelukkig was daar wel plaats. Zelfde mooie strand,maar helaas geen zwembad. De auto mag niet bij de caravan staan, dat zie je vaker, maar kost wel eens wat heen en weer lopen.
Na e.e.a. op z’n plaats gezet te hebben was het tijd voor lunchen en daarna rustig aan doen.
Tegen 4 uur ging ik me klaarmaken om te zee te gaan. Dat is zo’n 100 meter van mijn caravan af.
Strand bij de camping (Cigno Bianco).
De zee was middelmatig onstuimig, er waaide een lekker windje. En het water was aangenaam, niet verfrissend (koud) maar heerlijk. De stranddouches die waren dan weer wel verfrissend (koud).
Na de nodige en de onnodige dingen gedaan te hebben ben ik nog even met de auto naar Arbatax gegaan. Hierbij bleek dat het plaatsje niet veel is, geen oude kern, de camping aldaar een goede keuze was om die niet te nemen en een biertje bij een loungetent met zicht op zee best lekker smaakt.
Arbatax met toren.
Vanavond eet ik bij het restaurant van de camping. Op de camping ‘betaal’ je met een card van de camping. Daarop worden al je uitgaven bijgehouden waarna je die afrekent bij vertrek.
De keuze viel op een Griletto met Rucalo en kaas. Met Patatino Fritte. Waarbij je dus denkt dat je frieten krijgt. Niet dus, de laatste verrassing voor van vandaag. De Patatino Fritte bleek een groot bord met verse chips te zijn. Tja…. wie bedenkt het. Afgeblust met een rood wijntje en acqua ging het er allemaal goed in. Als toetje, iets echt sardeens, een sabadas, deeggebakje overgoten met honing en cappuccino.
Het biertje met de 0,25 litro vinno rosso hadden me al wat rozig gemaakt, dus om 22:00 gingen de luiken dicht.